ΞΕΚΙΝΗΣΕ το ΤΕΛΟΣ τού ΚΟΣΜΟΥ;

Είναι πλέον ορατή η παγκόσμια συνωμοσία …της πανδημίας !!!

Τα διεθνή ΜΜΕ και τα social media πρόδωσαν τους λαούς !!! Τι σχέση έχει το Ολοκαύτωμα με το lockdown; Πού οδηγούνται οι συνωμότες; Το Ολοκαύτωμα ήταν η μεγαλύτερη απάτη στην ανθρώπινη ιστορία …Ήταν το μεγάλο «κόλπο» των Σιωνιστών. Δημιούργησε εκείνες τις συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, οι οποίες επέτρεψαν στους Εβραίους να γίνουν μέσα σε λίγες δεκαετίες ο πιο «πετυχημένος» λαός στον κόσμο …Πώς δεν θα γινόταν οι πιο «πετυχημένοι; …Ποιος δεν μπορεί να γίνει πλούσιος, αν γνωρίζει από την προηγούμενη ημέρα τους κερδοφόρους «αριθμούς» τού ΛΟΤΤΟ; Αυτό ακριβώς συνέβη με τους Εβραίους, οι οποίοι υπερείχαν όλων των υπολοίπων μέσα σε όλες τις κοινωνίες. Ως «θύματα» απολάμβαναν τεράστιες αποζημιώσεις, προνομιούχες χρηματοδοτήσεις, απαλλαγή φορολογίας και προστασία δραστηριοτήτων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τού Δυτικού Κόσμου. Κανένας ανταγωνισμός δεν μπορούσε να σταθεί απέναντί τους …Με όλα τα «μέσα» στη διάθεσή τους, «σάρωναν» όλους τους χώρους τής οικονομίας. Απολαμβάνοντας μια πρωτοφανή προστασία, άρχισαν να παίρνουν στα χέρια τους όλα εκείνα τα «εργαλεία», τα οποία συνδέουν την εξουσία με την οικονομία και με την κακή τους χρήση μπορούν να παραμορφώσουν το σύνολο της κοινωνικής και οικονομικής λειτουργίας. Έχοντας εξειδικευτεί στην εθνική τους «κλάψα», επιχειρούσαν πράγματα, τα οποία κανένας άλλος λαός δεν θα τολμούσε. Με «φτηνά» —λόγω προνομίων— χρήματα αγόραζαν τα πάντα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, χρήμα (FED, τράπεζες), ενέργεια (πετρέλαιο, αραβικά καθεστώτα), πληροφορία (δημοσιογραφικά Networks, Social media, Hollywood) και «τρομοκρατία» (τρομοκρατικές οργανώσεις, Antifa, BLM) κλπ. ελέγχονταν από το ίδιο κέντρο …και από τον ίδιο λαό. Όποιος αντιδρούσε, έπαιρνε την «ταμπέλα» τού Αντισιωνιστή και τον «κατασπάραζαν» —είτε πνευματικά είτε βιολογικά— οι ίδιοι με τα δικά τους «εργαλεία». Μέχρι το 1999 το πεινασμένο γυφταριό τού 1945 είχε μετατραπεί σε παγκόσμια Elite και έλεγχε τα πάντα. Τότε αποφάσισαν τον νικηφόρο ενδοχριστιανικό τους «πόλεμο» να τον κάνουν Παγκόσμιο. Όταν ο Γκρίνσπαν κήρυξε τον «πόλεμο» στους λαούς με το φτηνό χρήμα, όλοι γνώριζαν το πού θα κατέληγε το παιχνίδι αυτό …Όλοι γνώριζαν ότι θα συγκεντρώνονταν το παγκόσμιο χρήμα στις δικές τους χρηματιστηριακές και χρηματοοικονομικές «φούσκες» και εκεί θα γίνονταν όλοι οι πλούσιοι του κόσμου «όμηροί» τους. Θα μετέτρεπαν την παγκόσμια οικονομία σε ένα παιχνίδι απληστίας τύπου Monopoly, που, ακόμα και τα παιδιά γνωρίζουν ότι, σε αυτό το παιχνίδι «νικά» πάντα ο Τραπεζίτης …Αυτός, ο οποίος τυπώνει το χρήμα είναι, ο νικητής …και αυτοί ήταν οι Σιωνιστές. Οι Σιωνιστές, οι οποίοι είχαν εκμεταλλευτεί το Ολοκαύτωμα —και πλέον έλεγχαν τον Δυτικό Κόσμο—, θα επιτίθονταν με τους ίδιους όρους στον υπόλοιπο κόσμο. Μέσα σε 20 χρόνια ο Παγκόσμιος χώρος είχε ομογενοποιηθεί …όπως ο χριστιανικός. Αυτό, το οποίο ξεκίνησε ως τραπεζικό παιχνίδι μιας «πυραμίδας» που έγινε παγκόσμια «φούσκα», έγινε η σημερινή Παγκοσμιοποίηση και βέβαια η Πανθρησκεία την οποία ευαγγελίζονται. Αυτό είναι που προσπαθούν να επιβάλουν τώρα, γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν διαφορετικά ως παγκόσμιοι και υπερεθνικοί παράγοντες με μια συγκεκριμένη εθνική και θρησκευτική ταυτότητα. Γι’ αυτόν τον λόγο «ανακατεύουν» λαούς και θρησκείες. Αυτό το κάνουν, για να μπορούν να περνούν «απαρατήρητοι» μέσα σε όλα τα κράτη …Αυτό, το οποίο κατάφεραν στις πολυεθνικές και πολυθρησκευτικές ΗΠΑ των μεταναστών, θέλησαν να το «μεταφέρουν» σε ολόκληρο τον κόσμο …Οι λίγοι μεγιστάνες και εθνικά και θρησκευτικά διαφορετικοί τής εβραϊκής Elite να «ανακατεύονται» και άρα να «κρύβονται» πίσω από τους πολλούς φτωχούς τής πρωτοφανούς πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής λαθρομετανάστευσης. Θεωρώντας πως έφτασαν στο τέλος τού σχεδιασμού, επιχειρούν πλέον να γίνουν και πρακτικά οι ιδιοκτήτες τού Πλανήτη. Το σημερινό lockdown και η πανδημία τού Κορονοϊού αποτελούν τη φυσική συνέχεια του Ολοκαυτώματος και του «πυροβολισμού» τού Γκρίνσπαν. Ολόκληρος ο σχεδιασμός τους βασίζεται σε αυτόν τον «ιό» και βέβαια στο εκ των προτέρων υπάρχον «εμβόλιό» του …Με το lockdown θέλησαν πρωταρχικά να κρύψουν τη μεγάλη «ληστεία» των ΗΠΑ, η οποία θα τους επέτρεπε να «απογειωθούν» …Με τον τρόμο τής πανδημίας προσπαθούν να επιβάλουν μια νέα παγκόσμια και ενιαία φασιστική νομοθεσία, η οποία δεν θα επιτρέπει σε κανέναν να αντιδρά και να τους αμφισβητεί. Έχοντας εκ των προτέρων και το «εμβόλιο» για τον δικό τους «ιό», θεώρησαν πως, μόλις τελείωνε ο σχεδιασμός τους, θα μπορούσαν να κάνουν ένα νέο restart …Άλλη μία εφαρμογή τής γνωστής εβραϊκής νοοτροπίας …Τη δική τους «πανδημία», η οποία θα τους έκανε βαθύπλουτους, θα τη «νικούσαν» με το αζημίωτο …Οι λαοί καί θα τους ευγνωμονούσαν σαν «σωτήρες» καί θα τους πλήρωναν ταυτόχρονα ! Αυτό είναι το μεγάλο «κόλπο», το οποίο βέβαια —όπως όλα τα «κόλπα»— εμπεριέχει και την έννοια του ρίσκου γι’ αυτόν που το επιχειρεί. Αυτό είναι που βλέπουμε τώρα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το τέλος του. Μέσα στην «αντάρα» τού lockdown, ρευστοποίησαν τον πλούτο τής παγκόσμιας χρηματιστηριακής «φούσκας» και τώρα πλέον «αγοράζουν», στην κυριολεξία, τον Πλανήτη …Με μια πρωτοφανή στην παγκόσμια οικονομική ιστορία «ρευστότητα» —των πολλών χιλιάδων δις— σαρώνουν τα πάντα …Μετά από μια πρωτοφανή αλλαγή των εθνικών νόμων, σαρώνουν τα πάντα …Εθνικά και θρησκευτικά ξένοι οι ίδιοι αγοράζουν τις πατρίδες των λαών. Σε έναν Πλανήτη, όπου οι πάντες είναι βυθισμένοι στα χρέη και προσπαθούν να σωθούν ξεπουλώντας το απολύτως απαξιωμένο κεφάλαιό τους, οι Σιωνιστές εμφανίζονται και αγοράζουν τα πάντα. Εδώ βρίσκεται το ρίσκο, και το ρίσκο αυτό τώρα θ’ αρχίσει να φαίνεται. Τώρα, που ανέβηκαν μόνοι τους —και με απάτη— στην «κορυφή» τού Κόσμου, θα δουν ότι δεν είναι μόνοι τους …Εκεί θα συναντήσουν Αυτόν που δεν πρέπει, και αυτό δεν θα τους αρέσει …Θα τους γκρεμίσει από την κορυφή και θα τους στείλει εκεί όπου τους άφησε όταν Τον πρωτοσυνάντησαν …Θα τους στείλει στην έρημο να περιμένουν το Μάννα για να επιβιώσουν …Θα βιώσουν αυτό, το οποίο πάντα εύχονταν στους εχθρούς τους …Θα χάσουν τα ΠΑΝΤΑ, τώρα, που τα απέκτησαν ΟΛΑ …Η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία τού κόσμου είναι θέμα χρόνου ν’ αποκαλυφθεί …και να τιμωρηθεί ανάλογα. Οι θεομπαίχτες, οι οποίοι αδίκησαν όσο κανείς άλλος το ανθρώπινο είδος, είναι θέμα χρόνου να τιμωρηθούν !!! Όποιος έχει «μάτια», ήδη βλέπει τα «άλογα» τού «Φαραώ» να αχνοφαίνονται στον «ορίζοντα» της ιστορίας …Τα «άλογα» της Αποκάλυψης βρίσκονται «πίσω» τους …Το ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ τώρα ξεκινά !!! πηγή

«Τα σώματά μας θα χαθούν… από μας θα μείνει αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές» | Ν. Εγγονόπουλος

Ο έρωτας.

Η μεγαλύτερη επανάσταση. Προϋποθέτει αρετή και τόλμη, σαν την ελευθερία. Μαζί πάνε αυτοί οι ταξιδιώτες. Μόνο μία ελεύθερη ψυχή μπορεί να τολμήσει να ερωτευτεί πραγματικά. Ελευθερία…Το μόνο που χρειάζεται για να εισέλθεις στον Παράδεισο. Ελεύθερος να είσαι. Πίσω απ’ τα πέπλα να βλέπεις. Να έχεις καθαρή συνείδηση. Στην εποχή μας ο έρωτας ξεψυχάει. Γέμισε ο τόπος φοβισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που στραπατσάρουν τον Έρωτα για να χωρέσει στις μικρές ψυχές τους. Τον κόβουν κομματάκια, τον ακρωτηριάζουν κι ύστερα αναρωτιούνται γιατί πονάει να είσαι ερωτευμένος. Πολύ φθηνή τώρα είναι η απομίμηση και αφήνει πικρά συναισθήματα. Μισοτελειωμένα έργα τέχνης που αποπνέουν μελαγχολία και ήττα. Άλλοι είναι όμως οι κανόνες σ’ αυτό το παιχνίδι. Θαρραλέος πρέπει να είσαι και μεγαλόψυχος. Να βουτήξεις στο κενό με την ελπίδα να βγάλεις φτερά. Αλλά αλίμονο. Έρωτας σήμερα σημαίνει συμβιβασμός και συμφέρον. Σημαίνει εκμετάλλευση και ανταγωνισμός. Σημαίνει παιχνίδι εξουσίας. Ο αποπροσανατολισμός είναι πλήρης. Αντί για λουλούδια, καρφιά. Αντί για όμορφα λόγια, κριτική. Αντί για άνευ όρων αποδοχή, εγωισμός. Αν θεωρήσουμε ότι είμαστε κομμάτια ενός παζλ, που βρίσκοντας το έτερον ήμισυ ολοκληρώνουμε την εικόνα, τότε θα αντιληφθούμε πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε για την τελική απεικόνιση. Διότι μόνο όταν αναλάβεις όλη την ευθύνη να κάνεις εσένα αλλά και τον άλλο ευτυχισμένο, μόνο τότε καταλαβαίνεις τι θα πει Έρωτας. Όταν δώσεις με ανιδιοτέλεια. Όταν παραδοθείς με αθωότητα. Όταν τολμήσεις να πεις σ’ αγαπώ. Όταν τολμήσεις να είσαι ρομαντικός μέσα σε μία χυδαία εποχή. Ο Έρωτας είναι η μεγαλύτερη επανάσταση… «Τα σώματά μας θα χαθούν, θα σβήσουν, από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές» Νίκος Εγγονόπουλος, 1910-1985

Η σκοτεινή πλευρά του διαδικτύου

Ρώτησαν κάποτε τον Βόλφγκανγκ Γκέτε, τον μεγάλο Γερμανό ρομαντικό ποιητή, αν η ζωή του ήταν ευτυχισμένη. Η απάντηση: «Βέβαια, έζησα μια ζωή πολύ ευτυχισμένη, αλλά δεν θυμάμαι να έχω περάσει έστω και μία μόνο βδομάδα ευτυχίας». Το μήνυμα που περιέχεται στην απάντηση είναι πολύ σαφές: η ευτυχία δεν βρίσκεται στην απαλλαγή από προβλήματα, αλλά στη χαρά να ξεπερνάμε τα προβλήματα. Το να αντιμετωπίζουμε προβλήματα και να τα λύνουμε με τη δράση, τη φαντασία και την αποφασιστικότητά μας είναι το μυστικό μιας ευτυχισμένης ζωής. Το μήνυμα που μας άφησε ο Γκέτε είναι σαφές και, κατά τη γνώμη μου, όλα τα νέα τεχνολογικά εργαλεία, συνοδευόμενα από τη συνεχή αναζήτηση ευκολιών και ανέσεων, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τον δικαιώνουν. Ακόμη και σήμερα, οι κοινωνιολογικές έρευνες για την ευτυχία των προσώπων αποκαλύπτουν τα ίδια ποσοστά υποκειμένων που ισχυρίζονται ότι δεν είναι ικανοποιημένα. Η συνολική ποσότητα δυσθυμίας δεν φαίνεται να έχει μειωθεί με την έλευση της ψηφιακής εποχής. Το διαδίκτυο μας προσφέρει μια πρωτόγνωρη ποσότητα δυνατοτήτων, επιτρέποντας σε όποιον έχει μια μικροσκοπική ηλεκτρονική συσκευή στην τσέπη του να διαθέτει πρόσβαση σε απέραντη γνώση, σε κάθε τόπο και σε απευθείας σύνδεση. Αυτό το απίστευτο θαύμα της τεχνολογίας, όπως και πολλά άλλα, έχει μια σκοτεινή πλευρά. Όταν ήμουν νέος, όπως και τόσοι άλλοι συγκαιρινοί μου, νόμιζα ότι αυτό που μας εμπόδιζε να υλοποιήσουμε κάθε επιθυμία μας ήταν η έλλειψη γνώσης. Σήμερα, αν θέσω ένα ερώτημα στο Google, πολύ πιθανά ο αριθμός των απαντήσεων που θα μου δοθούν θα υπερβαίνει τα δύο ή τρία εκατομμύρια· πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να τις διαβάσω όλες ή έστω να φανταστώ το περιεχόμενό τους. Αν προηγούμενα το πρόβλημα ήταν η έλλειψη γνώσης, σήμερα είναι η υπεραφθονία της. Για να το πούμε απλά: είναι αδύνατο να καταπιεί κανείς, να χωνέψει και να αφομοιώσει αυτή την πελώρια ποσότητα πληροφοριών. Και αυτό το πράγμα μας τρομάζει εξίσου. Μια άλλη παράπλευρη ζημιά, που αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε, είναι η απώλεια της ικανότητας να σκεφτόμαστε μακρόπνοα. Έχουμε όλο και λιγότερη υπομονή, μολονότι γνωρίζουμε ότι, για να πετύχουμε μεγάλους στόχους, πρέπει να ξέρουμε να περιμένουμε. Καθώς προχωράμε, πρέπει να ξεπερνάμε τα εμπόδια που συναντάμε· εμπόδια που δεν είχαμε προβλέψει και που γι’ αυτό μας αιφνιδιάζουν, περιπλέκουν τα σχέδιά μας και παρεμβάλλονται ανάμεσα σε μας και την επιτυχία. Σήμερα θέλουμε τα πάντα και αμέσως, αναζητώντας μια άμεση ικανοποίηση. Όταν η σύνδεση με το διαδίκτυο είναι αργή, νιώθω αμέσως απογοήτευση και οργή. Δεν είμαι πλέον ικανός να περιμένω και κάθε στιγμή που περνάει μου φαίνεται σπαταλημένη. Μια άλλη αξιοσημείωτη παράπλευρη ζημιά είναι η απώλεια της ικανότητας να αποθηκεύουμε πληροφορίες στον νου μας. Είμαστε όλο και λιγότερο ικανοί να αφομοιώνουμε τη γνώση και να τη διατηρούμε στη μνήμη μας και ο λόγος είναι κατεξοχήν πρακτικός. Σήμερα οι πληροφορίες είναι περισσότερο διαθέσιμες από όσο υπήρξαν οποτεδήποτε άλλοτε. Για να βρούμε μια σημαντική πληροφορία, δεν χρειάζεται πλέον να μελετήσουμε εκατοντάδες ή χιλιάδες βιβλία στη βιβλιοθήκη. Δεν χρειάζεται ούτε καν να πάμε στη βιβλιοθήκη για να συμβουλευτούμε ένα βιβλίο. Μπορούμε να κάνουμε τις έρευνές μας καθισμένοι άνετα στον καναπέ του σπιτιού μας. Τελικά δεν οφείλουμε πλέον να φορτώνουμε το φτωχό μας μυαλό με πληροφορίες, που σήμερα είναι όλο και περισσότερο διαθέσιμες ή μπορούμε να τις συμβουλευτούμε σε κάποιον server. Αυτές οι πληροφορίες όμως, καθώς βρίσκονται σε έναν τόπο διαφορετικό από το μυαλό μας, δεν φιλτράρονται από τη σκέψη μας. Δεν περνούν μια περίοδο «επώασης» ούτε αναπτύσσονται μέσα μας. Ετσι, εμείς δεν τις επεξεργαζόμαστε ούτε συνειδητά ούτε ασυνείδητα. Εγώ συχνά, μετά από αυτή τη διαδικασία «επώασης», ξυπνώ με μια πλήρη και ολοκληρωμένη φράση στον νου μου, ακόμη και αν δεν ψάχνω συνειδητά την απάντηση σε κάποιο συγκεκριμένο ερώτημα. Ξαφνικά, η απάντηση μου έρχεται στον νου, σαν να φιλτραρίστηκε με ώσμωση από το ασυνείδητο στη συνείδησή μου. Ο νους εργάζεται, ανακυκλώνει δεδομένα και πληροφορίες, ακόμη και αν εμείς δεν το συνειδητοποιούμε. Όταν όμως οι πληροφορίες που προορίζονται για τον εγκέφαλό μας παραμένουν στους servers, το πιο σημαντικό όργανό μας μένει χωρίς υλικό προς επεξεργασία. 'Ενας αυξανόμενος αριθμός ψυχολόγων φοβάται ότι μακροπρόθεσμα αυτό το φαινόμενο θα έχει αρνητική επίπτωση στην ανθρώπινη δημιουργικότητα. Σε τελική ανάλυση, η δημιουργικότητα έγκειται στο να κάνουμε συνθέσεις, να αναδιατυπώνουμε και να αναδιατάσσουμε τις διάσπαρτες, διάχυτες και ανάκατες πληροφορίες που βρίσκονται ήδη κάπου στο νευρικό μας σύστημα. Διάφορες έρευνες οδήγησαν στην ανακάλυψη ότι, μεταξύ των πιο απρόβλεπτων, απροσδόκητων και ισχυρών επιπτώσεών του, το διαδίκτυο ωθεί τους πιο επίμονους χρήστες του να περνούν τον περισσότερο χρόνο τους με πρόσωπα που συμμερίζονται τις ίδιες γνώμες. Το διαδίκτυο δημιουργεί το ισοδύναμο μιας κλειστής κοινότητας (ή gated community) για όποιον έχει στη διάθεσή του έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μια gated community δεν είναι παρά ένας αποκλειστικός τόπος στον οποίο πληρώνει κάποιος μια περιουσία για να αγοράσει ένα διαμέρισμα σε μια συνοικία προστατευόμενη από φρουρές ασφαλείας. Μόνον τα πρόσωπα που έχουν προσκληθεί ή έχουν την άδεια των κατοίκων μπορούν να μπουν. Το θέλγητρο αυτών των κοινοτήτων είναι ότι μας δίνουν τη δυνατότητα να ζούμε μαζί με πρόσωπα όμοια με μας. Ζώντας σε μια κοινότητα αυτού του τύπου, δεν διατρέχουμε τον κίνδυνο να καυγαδίζουμε με τον γείτονα, να συγκρουόμαστε μαζί του για πολιτικά, ιδεολογικά ή όποια άλλα θέματα. Χάρη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σήμερα μπορούμε να πετύχουμε το ίδιο θαυμαστό αποτέλεσμα, χωρίς να χρειάζεται να αγοράσουμε ένα πολύ ακριβό διαμέρισμα σε μια gated community. Όταν πέφτουμε σε μια σελίδα στο διαδίκτυο που εκφράζει μια ιδέα αντίθετη από τη δική μας, που δεν μας αρέσει ή δεν τη συμμεριζόμαστε, αντί να σκεφτούμε τους λόγους που οδήγησαν στη διατύπωσή της -αναμφίβολα κάθε ιδέα είναι καρπός ενός συλλογισμού- ή και να σκεφτούμε θέσεις και επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε τη δική μας άποψη και να αντικρούσουμε την άλλη, περιοριζόμαστε στο να πατήσουμε το πλήκτρο «cancel» και να περάσουμε στην επόμενη σελίδα. Ουσιαστικά, στη διάρκεια των εφτάμισι ωρών που περνάμε καθημερινά στο διαδίκτυο, θα μπορούσαμε να μη συναντήσουμε κανέναν διαφορετικό από μας. Αν ο κόσμος online είναι εξ ορισμού ομόψυχος, όταν διακόπτουμε τη σύνδεση η κατάσταση γίνεται ριζικά διαφορετική, ποικιλόμορφη και ετερογενής. Τα πρόσωπα συγκρούονται, έχουν ιδέες διαφορετικές και μερικές φορές ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Στην ουσία, ο κόσμος offline, από την ίδια του τη φύση, βασίζεται στη σύγκρουση. Ορισμένοι σκέφτονται όπως εμείς, άλλοι διαφωνούν ολικά με μας και εμείς, από τη μεριά μας, αποστρεφόμαστε και απορρίπτουμε τις ιδέες άλλων. Είμαστε προορισμένοι να ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Αναρτήθηκε από geo pi

η ζωή έχει αγριέψει..

 

Evangello Anagnos

Πρίν λίγες μέρες παιδιά,πέρασα από ένα συνοικιακό μπακάλικο,να ψωνίσω λίγα πράγματα. Ενα μαγαζί αυθεντικό,"αλλά παλιά",γεμάτο υπέροχες μυρωδιές από το παρελθόν ! Αυτά που πήρα τελικά ήταν δυό σακούλες όλο κι όλο,τα φόρτωσα στο αμάξι κι έφυγα.Παρκάρω λοιπόν στο σπίτι μου και...."ντριιιιν" το κινητό. Ηταν ο Μανωλιός ο φίλος μου,γείτονας, χρόνια τώρα, Τα σπίτια μας το ένα απέναντι στο άλλο. <<Τσακίσου ρε,μου λέει,έλα πάνω να πιούμε ρατσές...τώρα ακούς;>> <<η κυρά έχει φτιάσει και χοχλιούς>> τι να πώ εγώ..όχι;;;δεν υπάρχει περίπτωση..έχει δυό καραραμπίνες ο κρητήκαρος και κάτι χέρια σαν φτιάρια οικοδομής! Αφήνω λοιπόν τις σακούλες στο αμάξι μου,στο κάθισμα του συνοδηγού, κλειδώνω και χτυπάω το κουδούνι τους. Είπαμε τις μαλακίες μας,γελάσαμε,τα τσούξαμε. Οι καημένοι οι χοχλοί, παρκάρανε στο στομάχι μας, αφήνοντας το "σπιτάκι" τους σε βαθιά πιατέλα σαν κρατήρας. Πέρασε η ώρα όμορφα, ώσπου ο Μορφέας άρχισε να μας χτυπά την πλάτη...νυστάξαμε βλέπεις. Σηκώθηκα, τους ευχαρίστησα, ασπαστήκαμε είπα και τις καληνύχτες μου κι έφυγα. Διέσχισα τον δρόμο και πλησιάζω το αμάξι να πάρω τις σακούλες. Ξεράθηκα. Το τζάμι σπασμένο και οι σακούλες είχαν βγάλει φτερά από...κόνδορα. Οι ρατσές του Μανωλιού,άρχισαν να βγαίνουν από τα μάτια μου, (εγκεφαλικό σκέφτηκα),η καρδιά μου άρχισε να χορεύει σαν τα κωλομέρια από τις Βραζιλιάνες στο Ρίο,τα πόδια μου δεν με κρατούσαν. Ανοιξα την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και κάθισα να συνέλθω. Τελικά ρε μάγκες,με συνέφερε η λογική! Είπα μέσα μου <<κι αν ήταν φτωχαδάκια; Μπατίρια ρε παιδί μου και δεν είχαν τίποτα να φάνε;;>>Δε πάνε στο διάολο και οι σακούλες...χαλάλι τους...το ίδιο θα έκανα και γώ αν πείναγα...το τζάμι ποιος πληρώνει τώρα. Υ.Γ. φιλαράκια ΠΡΟΣΟΧΗ, η ζωή έχει αγριέψει..

Φρίντριχ Νίτσε: Η αγάπη επιθυμεί, ο φόβος αποφεύγει

 

Απατηλό και όμως βάσιμο

Όταν βαδίζει κανείς στο χείλος μιας αβύσσου η διασχίζει ένα βαθύ ποτάμι πάνω σε μια σανίδα, χρειάζεσαι μια κουπαστή,, όχι για να κρατηθεί απ' αυτήν (γιατί τότε θα κατέρρεε μαζί του), αλλά για να δημιουργήσει για το μάτι την παράσταση της ασφάλειας.

Παρόμοια, όταν είμαστε νέοι χρειαζόμαστε ανθρώπους, που μας προφέρουν ασύνειδα την υπηρεσία αυτής της κουπαστής. Είναι αλήθεια ότι δεν θα μας βοηθούσαν, αν βρισκόμασταν πραγματικά σε μεγάλο κίνδυνο και θέλαμε να στηριχτούμε πάνω τους. Αλλά μας δίνουν την καθησυχαστική αίσθηση ότι υπάρχει ασφάλεια κοντά( για παράδειγμα, πατέρες, δάσκαλοι, φίλοι, που όλοι γενικά τους ξέρουμε).

Μαθαίνοντας να αγαπάμε

Πρέπει να μαθαίνουμε να αγαπάμε, να μαθαίνουμε να μαστέ ευγενικοί, κι αυτό από την πιο μικρή ηλικία μας, αν η εκπαίδευση και η τύχη δεν μας δώσουν καμιά ευκαιρία για την άσκηση αυτών των αισθημάτων, η ψυχή μας θα γίνει στεγνή και ανίκανη να καταλάβει εκείνες τις τρυφερές επινοήσεις των ανθρώπων που αγαπούν. Παρόμοια, πρέπει να διδάσκεται και να θρέφεται το μίσος, αν θέλει κανείς να γίνει καλός σ' αυτό: αλλιώς το σπέρμα του μίσους θα απονεκρωθεί κι αυτό.

Τα ερείπια ως διακόσμηση

Άνθρωποι που περνούν από πολλές πνευματικές αλλαγές, διατηρούν ορισμένες απόψεις και συνήθειες από παλιότερα στάδια, τις οποίες εισάγουν ύστερα στο νέο τους σκέπτεσθαι και δραν, σαν ένα κομμάτι ανεξήγητης αρχαιότητας και γκρίζας τοιχοποιίας, συχνά για στολίδι της όλης περιοχής.

Αγάπη και σεβασμός

Η αγάπη επιθυμεί, ο φόβος αποφεύγει. Γι αυτόν τον λόγο, είναι αδύνατο, τουλάχιστον στο ίδιο χρονικό διάστημα, να απολαμβάνει κανείς και την αγάπη και τον σεβασμό του ίδιου προσώπου. Γιατί ο άνθρωπος που σέβεται έναν άλλο, αναγνωρίζει τη δύναμή του, δηλαδή τη φοβάται: η κατάστασή του είναι εκείνη του γεμάτου σεβασμού φόβου. Η αγάπη όμως δεν αναγνωρίζει καμιά δύναμη, τίποτε που διαχωρίζει, ανεβάζει, κατατάσσει πιο πάνω ή πιο κάτω. Επειδή η αγάπη δεν σέβεται οι φιλόδοξοι άνθρωποι αποφεύγουν με πείσμα είτε κρυφά είτε φανερά ,να αγαπηθούν από άλλους.

Φρίντριχ Νίτσε, Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο

Σχέση που δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, είναι λάθος σχέση

Ο έρωτας, αυτός ο φτερωτός θεός που με τα βέλη του ψάχνει καρδιές να ενώσει, μπορεί να αποδειχθεί σωτήριος για την ψυχή ενός άνθρωπος ή ακόμη και μοιραίος.

Έρωτας είναι αυτός, έχει λογική; Τις περισσότερες φορές όχι. Χτυπάει καρδιές και τις παρασύρει να φέρονται αλλοπρόσαλλα, τις ανεβάζει στα ουράνια ή τις ρίχνει στα τάρταρα ανάλογα με τα κέφια και την διάθεσή του. Ο έρωτας όμως είναι ένα συναίσθημα υπέροχο, σαν μυρωδιά ανοιξιάτικων λουλουδιών, σαν την επιδερμίδα ενός βρέφους που μυρίζει πούδρα και κρέμα βανίλια. Ο Έρωτας τρελαίνει, ο έρωτας ανασταίνει μα ποτέ ποτέ δεν πρέπει σε κάνει χειρότερο άνθρωπο. Ο ερωτευμένος άνθρωπος ξεκινάει την μέρα του με υπέροχα συναισθήματα τα οποία αλλάζουν την συμπεριφορά του προς το καλύτερο. Αισθάνεται ηρεμία και γαλήνη. Οτιδήποτε του συμβεί στους άλλους τομείς της ζωής του, σαν ένα καράβι που πέρασε από μεγάλη φουρτούνα κι αναζητά ένα λιμάνι να αράξει έτσι και αυτός αναζητά την αγκαλιά του συντρόφου να κρυφτεί, να νιώσει ηρεμία και γαλήνη. Ο έρωτας δεν προβληματίζει αλλά είναι εκεί να σε ακούσει, να σου βρει λύση , να σε παρηγορήσει. Ο έρωτας δεν σε φορτώνει με επιπρόσθετα προβλήματα που κάνουν ασφυκτική την καθημερινότητά σου αλλά σε ανακουφίζει. Ο έρωτας δεν σε εξαντλεί πνευματικά αλλά σου δίνει δύναμη και κουράγιο. Πόσο δύσκολο στις μέρες μας να βρει κάποιος το σωστό ταίρι και πόσο δυσκολότερο ακόμη να το κρατήσει. Υποκριτές γύρω μας πολλοί, λειτουργούν σαν αρπακτικά έτοιμα να πάρουν αυτό που θέλουν και να πετάξουν μακριά, αφήνοντάς μας άδειους, κενούς. «Πώς θα ξέρω ότι είμαι στην σωστή σχέση ; Πώς θα ξέρω ότι αξίζει τον κόπο ο άνθρωπος που είμαι μαζί του;» , αναρωτιέσαι. Η απάντηση είναι απλή. Πρέπει να περιλαμβάνει όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Σχέση που δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο είναι μια λάθος σχέση, είναι μια φυλακή και εσύ καταδικασμένος να ζεις ισόβια στην δυστυχία και την μιζέρια. Αν συνειδητοποιήσεις ότι μέρα με την μέρα βουλιάζεις σε συναισθήματα αρνητικά ξεσπώντας σε κοντινούς σου ανθρώπους, κάτι δεν πάει καλά. Η σχέση σου σε φθείρει και εσύ με την σειρά σου φθείρεις ασυναίσθητα τους άλλους. Η επιλογή είναι στο χέρι σου. Έχεις το θάρρος να πετάξεις, να βγεις από την φυλακή ή θα ζήσεις ισόβια σε μια κατάσταση που μόνο τοξική μπορεί να χαρακτηριστεί; Αναρτήθηκε από geo pi

Γκάι Φωκς: Η ζωή του αληθινού Anonymous, που πολέμησε την εξουσία, βασανίστηκε και διαμελίστηκε

31 Ιανουαρίου 1606. Τα μέλη της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας μαζί με τον εμπνευστή της Γκάι Φωκς , οδηγούνται στην αγχόνη και κατόπιν διαμελίζονται για παραδειγματισμό. Το χρονικό της συνωμοτικής δράσης

Στη Βρετανία, ο προτεστάντης Βασιλιάς Ιάκωβος Α’, ασκούσε την εξουσία με τρόπο βίαιο και τυραννικό. Οι μαζικές εκτελέσεις, οι κατασχέσεις περιουσιών και οι εκδιώξεις από τα αξιώματα, αποτελούσαν μια οδυνηρή πραγματικότητα για τους Καθολικούς. Ένας Άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, ο Γκάι Φωκς, ανέλαβε την οργάνωση μιας ομάδας Καθολικών, που στόχο είχε τη δημιουργία επανάστασης σε ολόκληρη την Αγγλία. Το εγχείρημά του Φωκς στηριζόταν στη θεωρία του Ντόμινο. Ευελπιστούσε πως η πυροδότηση μιας σειράς έκρυθμων γεγονότων στο Λονδίνο θα δημιουργούσε χάος και αναρχία, που θα εξαπλώνονταν σε όλη την επικράτεια και με τη βοήθεια του καθολικού στέμματος της Ισπανίας, θα γινόταν εφικτή η ανατροπή της Μοναρχίας, επιφέροντας ταυτόχρονα ένα καίριο χτύπημα στον Προτεσταντισμό. Το σχέδιό του ήταν απλό. Θα ανατίναζε μαζί με τους συντρόφους του το Παλάτι του Γουέστμινστερ, γνωστό και ως Σπίτι του Κοινοβουλίου, δολοφονώντας το Βασιλιά Ιάκωβο Α’, τη βασιλική οικογένεια, τους βουλευτές και όσα μέλη της αριστοκρατίας και της προτεσταντικής εκκλησίας θα παρευρίσκονταν εκεί. Η επόμενη μέρα θα ήταν χωρίς την παραδοσιακή ελίτ. Για το σκοπό αυτό, ο Γκάι Φωκς και οι συνωμότες του νοίκιασαν το Δεκέμβριο του 1604 ένα κελάρι που έφτανε μέχρι το υπόγειο του κτιρίου της Βουλής και άρχισαν να το γεμίζουν με βαρέλια γεμάτα μπαρούτι, τα οποία έκρυβαν κάτω από σωρούς από κάρβουνα. Ως τον Μάρτιο του επόμενου έτους, το κελάρι είχε μετατραπεί σε μπαρουταποθήκη, αριθμώντας 36 βαρέλια με πυρίτιδα. Η ευκαιρία για την εκτέλεση του ριψοκίνδυνου τολμήματος δόθηκε όταν γνωστοποιήθηκε ότι στις 5 Νοεμβρίου του 1605, ο βασιλιάς Ιάκωβος και σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας, θα παρευρίσκονταν σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Το μοιραίο λάθος Ωστόσο, κάθε συνωμοσία που δεν τηρεί τους συνωμοτικούς κανόνες είναι καταδικασμένη.Την παραμονή του χτυπήματος στο Κοινοβούλιο, ένας από τους συνωμότες, ο Φράνσις Τρίσμαν, θεώρησε ορθό να στείλει μία επιστολή στον καθολικό βουλευτή και γαμπρό του, Λόρδο Μόντιγκλ, προειδοποιώντας τον να μη παρευρεθεί στη συνεδρίαση της επόμενης μέρας. Η επιστολή αυτή προβλημάτισε τον Λόρδο, που έσπευσε να ενημερώσει την κυβέρνηση. Λέγεται μάλιστα πως για τις υπηρεσίες του αυτές στο Στέμμα, έλαβε αργότερα 700 χρυσές λίρες. Αμέσως διενεργήθηκαν έρευνες στις υπόγειες σήραγγες κάτω από τη Βουλή και ως τις πρώτες πρωινές ώρες, οι αρχές ανακάλυψαν το κελάρι και συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τον Γκάι Φωκς. Αν και παραδέχτηκε από την πρώτη στιγμή την πρόθεσή του να ανατινάξει το Κοινοβούλιο, ο Φοκς βασανίστηκε σκληρά για να μαρτυρήσει τα ονόματα και των υπολοίπων συνωμοτών. Σε ένα από τα βασανιστήρια μάλιστα, τον έδεσαν σε ένα κρεβάτι χειροπόδαρα με δερμάτινα λουριά και τον τραβούσαν μέχρι να κοπούν οι μύες και να εξαρθρωθούν τα άκρα του. Αρχικά η απάντηση του Φωκς στους βασανιστές του ήταν ένα πλατύ χαμόγελο, γεγονός που αιτιολογεί και τη γελαστή έκφραση που έχει η λευκή μάσκα που τον απεικονίζει σήμερα, έπειτα όμως «έσπασε». Η άλλη εκδοχή είναι ότι τον σημάδεψαν με τέτοιο τρόπο που φαινόταν να γελάει συνέχεια. Σύντομα πραγματοποιήθηκαν 11 ακόμη συλλήψεις, στις οποίες ο βασιλιάς φρόντισε να συμπεριλάβει ανάμεσα στους υπαίτιους και άλλους πολιτικούς εχθρούς του. Οι «Συνωμότες της Πυρίτιδας», όπως έμειναν στην ιστορία, δικάστηκαν στις 27 Ιανουαρίου και καταδικάσθηκαν σε θάνατο.Απέναντι από το κτίριο που σκόπευαν να ανατινάξουν στήθηκε μια εξέδρα και ένας, ένας απαγχονίζονταν και διαμελίζονταν. Τελευταίος προς εκτέλεση έμεινε ο Φωκς, ο οποίος όμως κατά τη μεταφορά του στην εξέδρα, μην έχοντας τον έλεγχο των άκρων του από τα βασανιστήρια, γλίστρησε και έπεσε με το κεφάλι. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος και ο Βασιλιάς ενοχλημένος, διέταξε να κατακρεουργηθεί το σώμα του και να αποσταλούν τα κομμάτια απ’ άκρη σε άκρη σε όλο το βασίλειο, για να υποδηλώνουν την «τύχη των προδοτών». Μάλιστα, από το ίδιο έτος καθιέρωσε την 5η Νοεμβρίου, ημέρα εορτασμού της σωτηρίας του και επικράτησης της Μοναρχίας. Σήμερα η γιορτή είναι γνωστή με την ονομασία «Νύχτα του Γκάι Φωκς». Κατά τον εορτασμό της, πλήθος πυροτεχνημάτων φωτίζουν τον ουρανό, ενώ συνηθίζεται σε όλη την επικράτεια της Βρετανίας να καίγονται ομοιώματα του Γκάι Φωκς.Αυτά ντύνονταν πάντα με περίεργα ρούχα και με τα χρόνια η λέξη «Guy», πέρασε στην Αγγλική αργκό για να χαρακτηρίσει όσους συνήθιζαν να κυκλοφορούν με παρεμφερή ρούχα. Πλέον χρησιμοποιείται ως προσφώνηση του «παλιόφιλου». Κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων τα παιδιά κυκλοφορούν φορώντας τη μάσκα με τη μορφή του Φωκς, ενώ μικροί και μεγάλοι σιγοψιθυρίζουν στιχάκια της εποχής: «Remember, remember, the fifth of November The Gunpowder treason and plot! For I see no reason why the gunpowder treason Should ever be forgot» Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας και η απειλή της ζωής του Βασιλιά ενέπνευσαν τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ για το έργο «Μάκβεθ». Ήταν ο ίδιος ο θρύλος του Γκάι Φωκς που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το κόμικ των Άλαν Μουρ και Ντέιβιντ Λοιντ, «V for Vendetta» με κεντρικό ήρωα τον μυστηριώδη V, που κρύβει το πρόσωπό του πίσω από μια μάσκα του Γκάι Φωκς . Διασκευή αυτού του κόμικ αποτελεί και η ομώνυμη ταινία του 2005, με τους Ούγκο Γουέιβινγκ και τη Νάταλι Πόρτμαν. Φόρο τιμής στον Γκάι Φοκς απέδωσε και ο Τζον Λένον, στο άλμπουμ του 1970 John Lennon/Plastic Ono Band, χρησιμοποιώντας λίγο πριν ακουστεί μία έκρηξη, στον τελευταίο στίχο του τραγουδιού «Remember», τον στίχο «Remember, remember, the 5th of November». Σήμερα η μορφή του Γκάι Φωκς , έχοντας ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό του προδότη που του αποδόθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά της Μοναρχίας, αποτελεί σύμβολο αγωνιστικότητας εναντίον κάθε είδους εξουσίας και καταπίεσης. Στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στη μνήμη της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, κάνει πάντα την εμφάνισή του το εξής σύνθημα :«Remember, remember, the 6th of December»… Πάραυτα, ο Γκάι Φοκς, ίσως παραμένει ο μόνος άνθρωπος που μπήκε ποτέ σε Κοινοβούλιο έχοντας ειλικρινείς προθέσεις… Πηγή:www.athensfinest.com

Η ιστορία της «αθάνατης» Henrietta Lacks

04/10/2019 Του Ανδρέα Κοσιάρη Πρώτη δημοσίευση: alternactive.gr “Oh Henrietta! We can live on forever”, είναι το επαναλαμβανόμενο mantra του τραγουδιού των Yeasayer από το Brooklyn της Νέας Υόρκης. Ποια είναι η Εριέττα; Και γιατί έχει τη δυνατότητα να ζήσει για πάντα; Η απάντηση κρύβεται σε μια αληθινή ιστορία, 70 και πλέον χρόνια στο παρελθόν, μια ιστορία σκοτεινή και καταθλιπτική, μα συνάμα ελπιδοφόρα. Την ιστορία της αφρο-Αμερικανίδας Henrietta Lacks που πέθανε το 1951, αλλά ένα κομμάτι της έζησε για πάντα κι έσωσε τις ζωές άγνωστου αριθμού ανθρώπων.

Ο άνθρωπος Henrietta Lacks Γεννημένη Henrietta Pleasant το 1920, φτωχή αφρο-Αμερικανή καπνοκαλλιεργήτρια από την πολιτεία της Βιρτζίνια και μητέρα 5 παιδιών, διαγνώστηκε με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας λίγους μήνες αφότου έδωσε ζωή στο πέμπτο της παιδί, τον Φεβρουάριο του 1951. Το νοσοκομείο Johns Hopkins, όπου νοσηλεύτηκε, ήταν το μοναδικό νοσοκομείο της περιοχής της Βαλτιμόρης που δεχόταν έγχρωμους ασθενείς. Παρά το γεγονός ότι της εφαρμόστηκε η συνήθης για την εποχή θεραπεία (ολιγοήμερη τοποθέτηση ραδιενεργών ράβδων ραδίου πέριξ του καρκινώματος), η Henrietta επέστρεψε τον Αύγουστο του ίδιου έτους στο νοσοκομείο με έντονους πόνους, ζητώντας να νοσηλευτεί, όπερ και εγένετο. Ο θάνατός της ήρθε στις 4 Οκτωβρίου του 1951, από ουραιμική δηλητηρίαση, σε ηλικία 31 ετών. Η μεταθανάτιος αυτοψία έδειξε πως ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση σε ολόκληρο το κορμί της. Μέχρι εδώ, η ιστορία της Henrietta Lacks, είναι μια συνηθισμένη ιστορία αρρώστιας, πόνου και θανάτου. Δε διαφέρει από τις διαχρονικές ιστορίες εκατομμυρίων γυναικών. Η μοναδικότητά της έγκειται στο ότι ένα κομμάτι τής επέζησε του θανάτου της Henrietta, «αθανατοποιήθηκε» και υπάρχει μέχρι σήμερα. Το κύτταρο HeLa Κατά τη διάρκεια της θεραπείας της Henrietta Lacks, ένας από τους γιατρούς της αφαίρεσε από τον τράχηλό της δείγματα καρκινικών ιστών. Η Henrietta είχε δώσει έγγραφα την συγκατάθεσή της για την θεραπεία, αλλά δε ρωτήθηκε ποτέ, ούτε κι ενημερώθηκε για την αφαίρεση ιστών, κάτι που δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο. Ακόμα και σήμερα, το ζήτημα της αφαίρεσης ιστών και της μετέπειτα χρήσης τους στην έρευνα, δημιουργεί φλέγουσες συζητήσεις γύρω από την βιοηθική. Οι ιστοί που αφαιρέθηκαν από την Henrietta δόθηκαν στον Δρ. George Otto Gey, που προσπαθούσε ανεπιτυχώς να καλλιεργήσει ανθρώπινα κύτταρα στο εργαστήριο. Σε πολύ αδρές γραμμές, το ανθρώπινο σώμα αντικαθιστά τα φθαρμένα κύτταρά του μέσω της κυτταρικής διαίρεσης (ή μίτωσης). Η διαδικασία αυτή όμως έχει ένα όριο, το οποίο είναι κατά μέσο όρο στις 52 διαιρέσεις. Σε κάθε διαίρεση του κυττάρου, ένα μέρος από το γενετικό υλικό στο τέλος των χρωμοσωμάτων αποκόπτεται. Το κομμάτι αυτό είναι μέρος του τελομερούς, μιας περιοχής του DNA, χωρίς μεγάλη πληροφοριακή αξία, που βρίσκεται σαν προστατευτικό «καπάκι» στο τέλος του χρωμοσώματος. Καθώς κομμάτια του τελομερούς αποκόπτονται σε κάθε διαίρεση, τελικά καταναλώνεται ολόκληρο και το κομμάτι του χρωμοσώματος που αποκόπτεται σε επόμενη διαίρεση περιέχει σημαντικές πληροφορίες, οπότε και το κύτταρο καθίσταται βιολογικά ανενεργό. Μετά από αυτό τα κύτταρα δεν μπορούν να διαιρεθούν και πεθαίνουν. Το γεγονός αυτό ονομάζεται Προγραμματισμένος Κυτταρικός Θάνατος (Programmed Cell Death – PCD). Ο Δρ. Gey ανακάλυψε ότι τα κύτταρα από τους καρκινικούς ιστούς της Henrietta Lacks δεν υπάκουαν σε αυτό το όριο. Διατηρούνταν ζωντανά, αναπαράγονταν κι αναπτύσσονταν. Μέχρι τότε, όλες οι προσπάθειες διατήρησης ανθρώπινων κυττάρων στη ζωή εντός εργαστηρίου δεν διαρκούσαν περισσότερες από μερικές μέρες. Οι επιστήμονες ξόδευαν περισσότερο χρόνο στην προσπάθεια να κρατήσουν τα κύτταρα ζωντανά, παρά στην έρευνα επάνω τους. Ο Δρ. Gey κατόρθωσε να απομονώσει ένα κύτταρο από τους ιστούς της Henrietta, να το πολλαπλασιάσει και να ξεκινήσει την πρώτη κυριολεκτικά αθάνατη κυτταρική σειρά. Ονόμασε το κύτταρο HeLa από τα αρχικά του ονοματεπωνύμου της Henrietta Lacks και δώριζε ελεύθερα δείγματα της κυτταρικής σειράς, μαζί με τα εργαλεία και της μεθόδους που το εργαστήριό του είχε αναπτύξει, σε όποιον επιστήμονα τα ζητούσε. Ως αποτέλεσμα τα κύτταρα HeLa έχουν χρησιμοποιηθεί σε δεκάδες χιλιάδες επιστημονικές έρευνες ανά τα χρόνια. Ήταν βασικό στοιχείο της ανάπτυξης του εμβολίου της πολυομυελίτιδας από τον Jonas Salk τη δεκαετία του ’50. Ήταν τα πρώτα ανθρώπινα κύτταρα που κλωνοποιήθηκαν επιτυχώς το 1955. Έχουν χρησιμοποιηθεί για την έρευνα σχετικά με τον καρκίνο, το AIDS και τη δημιουργία του εμβολίου για τον HPV, τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων που μεταξύ άλλων προκαλεί τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Τα κύτταρα HeLa έχουν ταξιδέψει μέχρι το διάστημα και χάρη σε αυτά δημιουργήθηκε ο τομέας της Ιολογίας – της μελέτης των ιών – όταν οι επιστήμονες τα μόλυναν με κάθε λογής ιό για να παρατηρήσουν πώς τα επηρεάζει. Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 60.000 επιστημονικά άρθρα που σχετίζονται με τη χρήση των κυττάρων HeLa και αποτελούν τμήμα τουλάχιστον 11.000 πατεντών, από φάρμακα μέχρι καλλυντικά. Οι επιστήμονες έχουν καλλιεργήσει περισσότερους από 20 τόνους κυττάρων HeLa. επιτύμβια στήλη Εμπορευματοποίηση των κυττάρων HeLa Όπως η ίδια η Henrietta Lacks δεν είχε ιδέα για τη λήψη των ιστών της, έτσι και η οικογένειά της άργησε εξαιρετικά πολύ να μάθει για τη σημασία και τη χρήση των κυττάρων της. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο σύζυγός της Day Lacks δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από κάποιον στο νοσοκομείο Johns Hopkins. Οι ερευνητές ήθελαν δείγματα ιστών από τα παιδιά της Henrietta, για να χαρτογραφήσουν το γονιδίωμά της. Τα κύτταρα HeLa είχαν αποδειχτεί εκτός από εξαιρετικά ανθεκτικά και εξαιρετικά μεταφερόμενα, κάπως σαν «αγριόχορτα» των εργαστηρίων. Είχαν μολύνει καλλιέργειες άλλων κυττάρων και οι επιστήμονες έψαχναν τρόπο για να αναγνωρίσουν ποιες καλλιέργειες ήταν κυττάρων HeLa και ποιες όχι. Όντας άνθρωπος απαίδευτος, ο Day Lacks κατάλαβε εντελώς λάθος αυτά που του ελέχθησαν στο τηλεφώνημα. Κατάλαβε ότι η γυναίκα του ήταν ζωντανή κάπου σε κάποιο εργαστήριο, οι γιατροί της έκαναν πειράματα για περισσότερα από 20 χρόνια και ότι τα παιδιά του έπρεπε να πάνε στο νοσοκομείο για ελεγχθεί αν έχουν κι αυτά καρκίνο. Τα παιδιά δέχτηκαν να ελεγχθούν, αλλά δεν τους γνωστοποιήθηκε ποτέ κανένα αποτέλεσμα. Ο Δρ. Gey και το νοσοκομείο Johns Hopkins δεν έβγαλαν ποτέ λεφτά από τα κύτταρα HeLa. Τα κύτταρα όμως έχουν εμπορευματοποιηθεί από το 1954 και σήμερα ένα φιαλίδιο με τα κύτταρα της Henrietta ξεκινά από τα $250. Η οικογένεια της Henrietta Lacks φυσικά δεν έχει δει ούτε ένα σεντ από τα πιθανά δισεκατομμύρια σε κέρδος που έχουν παραχθεί χάρη στα κύτταρά της. Είναι άνθρωποι φτωχοί, που δεν μπορούν καν να αγοράσουν μια βασική ασφάλεια υγείας. Όσο χρήσιμα για την ανθρωπότητα κι αν υπήρξαν τα κύτταρα HeLa, υπάρχει μια εγγενής αδικία στην χρήση ανθρώπινων ιστών για οικονομικό (πέραν του επιστημονικού) όφελος, αδικία που στην ιστορία της Henrietta Lacks και των απογόνων της είναι κάτι περισσότερο από εμφανής. Σήμερα οι ασθενείς υπογράφουν έγγραφα με τα οποία συναινούν στην χρήση των ιστών τους για έρευνα. Όμως το επιχείρημα της επιστημονικής κοινότητας είναι ότι άπαξ και οι ιστοί σου αφαιρεθούν από εσένα, δεν είναι πλέον δικοί σου ούτως ή άλλως. Τα δικαστήρια μέχρι στιγμής συμφωνούν με την άποψη της επιστημονικής κοινότητας. Τουλάχιστον η ιστορία της Henrietta Lacks έχει πλέον κάποια από την προσοχή που της αξίζει. Το 2010, η Rebecca Skloot έγραψε το βιβλίο “The Immortal Life of Henrietta Lacks”, δίνοντας την αναγκαία δημοσιότητα στην ιστορία. Το αμερικάνικο συνδρομητικό κανάλι HBO έφτιαξε μια τηλεταινία βασισμένη στο βιβλίο, η συγγραφέας δημιούργησε ένα ίδρυμα με το όνομα της Henrietta για να προωθήσει την ενημέρωση σχετικά με την ιστορία της και να βοηθήσει την οικογένειά της, και μια επιτύμβια στήλη τοποθετήθηκε στο σημείο που πιστεύεται ότι έχει ταφεί η άτυχη, αλλά τόσο σημαντική γυναίκα – όταν πέθανε, θάφτηκε σε ανώνυμο τάφο, με την ακριβή τοποθεσία να είναι άγνωστη. “Fever in the night, and the tremors come on But it’s you who’ll survive, just like nobody thought Nails turnin’ red, lying cold on the bed And now it turns out, death’s not the end She was a bone, we sharpened our teeth A magnificent drone, was serving under our feet You’ll be making me rich, he’ll throw you away And after he’s gone, oh HeLa’s here to stay Radiation makes you weak, tried okays leave your speech The world owes more than they’ll pay, in the wind I heard them say… Oh Henrietta, we can live on forever…”

“Πώς βγήκα στην άλλη όχθη”: Μια εξομολόγηση που απομυθοποιεί το «τέρας» της μοναξιάς

 

 Εναλλακτική Δράση

 Τροφή για Σκέψη

ΚοινοποίησηTweet

Η αίσθηση πνιγμού είναι η χειρότερη σκέψη για μένα. Η ιδέα ότι παλεύεις να βγεις στην επιφάνεια ενώ το οξυγόνο λιγοστεύει. Αυτό ένιωθα καθώς πλησίαζα τα 30. Βρέθηκα να παραιτούμαι και να αφήνομαι στα ρεύματα που με παράσερναν. Αποφάσισα ότι αυτή ήταν η μοίρα μου – όμως ευτυχώς, είχα απόλυτο άδικο.

Καθώς, λοιπόν, πλησίαζα τα 30, βρέθηκα να πνίγομαι στη μοναξιά. Είχα αρχίσει να απομονώνομαι με πικρία, προσπαθώντας να δημιουργήσω απόσταση ώστε να βυθιστώ με την ησυχία μου στη μοναξιά. Προετοίμαζα τον εαυτό μου για μια δεκαετία μοναξιάς καθώς έμπαινα και στα 30 χωρίς να έχω σχέση.

10 μέρες πριν τα γενέθλιά μου, αποφάσισα να γράψω τι ήθελα από τον εαυτό μου σε αυτή τη δεκαετία. Έγραψα πολλές σελίδες μιλώντας για τις απογοητεύσεις των 20 και τις ελπίδες των 30. Ένα επαναλαμβανόμενο συναίσθημα που εντόπισα από τα 20 μου ήταν η απογοήτευση συνδυασμένη με την ερωτική σύγχυση.

Είχα δημιουργήσει μια βεβαιότητα για την ανάπτυξη της μοναξιάς στα 30 μου καθώς ένιωθα να μεγαλώνω και οι ευκαιρίες των ραντεβού μειώνονταν. Και καθώς έγραφα, αποφάσισα ότι το ότι θα είμαι μόνη δεν σημαίνει ότι θα ένιωθα μοναξιά. Η άποψή μου άλλαξε.

Πήρα την απόφαση ότι θα περνούσα τα 30 μου στην απέναντι πλευρά της μοναξιάς. Έχτιζα έναν τοίχο τούβλο το τούβλο για μέρες, πενθώντας το μόνιμο διαζύγιό μου από τη μοναξιά. Τα δάκρυα που έπεφταν κατά τη διάρκεια άνοιξαν το μονοπάτι που είχα ήδη αρχίσει να περπατώ. Κι έτσι γνωρίζω ότι θα υπάρξει εξέλιξη και άνθηση στην απέναντι πλευρά.

Στην άλλη πλευρά της μοναξιάς, βρήκα την ηρεμία του να έχω ακόμα τον εαυτό μου, ακόμα κι αν δεν έχω άλλους στο πλάι μου. Στην άλλη πλευρά της μοναξιάς, βρήκα την ευκαιρία να κινούμε όπως εγώ το επιλέγω. Στην άλλη πλευρά της μοναξιάς, βρήκα την δημιουργικότητά μου να οργιάζει και να περιμένει ανυπόμονη να εμφανιστώ.

Στην άλλη πλευρά της μοναξιάς, βρήκα λίγο πολύτιμους φίλους που μου έκαναν παρέα. Αλλά συνάμα βρήκα αυτοπεποίθηση χωρίς ανάγκη επιβεβαίωσης. Αν είστε μόνοι, δεν χρειάζεται να νιώθετε μοναξιά.

Brandi Nikkale

(Μετάφραση – Επιμέλεια: Στεφανία Βαρούχου από το thoughtcatalog.com)

Έρμαν Έσσε: Οι άνθρωποι ενώνονται γιατί ο ένας νιώθει φόβο μπροστά στον άλλο

Η κοινότητα είπε ο Ντέμιαν, είναι κάτι ωραίο. Αλλά αυτές οι κοινότητες, που κάθε τόσο ανθίζουν, είναι ψεύτικες. Μια νέα και αληθινή κοινότητα θα προέλθει από την αμοιβαία συνεννόηση των ατόμων, και μόνο αυτή θα ξαναπλάσει τον κόσμο.

Αυτό που σήμερα περνά για κοινότητα, δεν είναι τίποτ' άλλο παρά αγέλη. Οι άνθρωποι ενώνονται γιατί ο ένας νιώθει φόβο μπροστά στον άλλο. Τα αφεντικά για τον εαυτό τους, οι εργάτες το ίδιο, οι μορφωμένοι το ίδιο!

Και γιατί φοβούνται;

Έχει κανείς φόβο, αν δε συμφωνεί με τον εαυτό του.

Φοβούνται λοιπόν, γιατί δεν έχουν γνωρίσει τον εαυτό τους.

Συγκεντρώνονται όλοι μαζί, γιατί τους τρομάζει το άγνωστο που έχουν μέσα τους!

Νιώθουν όλοι πως οι παλιοί νόμοι δεν ισχύουν πια- ζουν με τα παλιά ήθη, αλλά ούτε οι θρησκείες ούτε η ηθική μπορούν να τους χρησιμέψουν.

Περισσότερο από εκατό χρόνια η Ευρώπη σπουδάζει και χτίζει εργοστάσια!

Ξέρουν καλά πόσα γραμμάρια μπαρούτι χρειάζεται για να σκοτώσουν έναν άνθρωπο, αλλά δεν ξέρουν πώς να προσευχηθούν και πώς να περάσουν μια πραγματικά, ευχάριστη ώρα.

Πήγαινε να δεις σε μια ταβέρνα πώς διασκεδάζουν οι φοιτητές. Ή σε μια συγκέντρωση πλουσίων, όπου διασκεδάζουν! Παντού απελπισία!

Αγαπητέ Σίνκλερ, από όλ' αυτά δεν μπορεί να βγει τίποτε το καθαρό. Οι άνθρωποι αυτοί, που ενώνονται μεταξύ τους από φόβο, είναι γεμάτοι άγχος και κακία, κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλο. Γαντζώνονται από ιδεώδη που δεν υφίστανται πια, και λιθοβολούν οποιονδήποτε επιχειρεί να προσφέρει ένα καινούριο ιδεώδες.

Χαρούμενος μέσα στην ψυχρή νύχτα γύριζα σπίτι. Εδώ κι εκεί στους δρόμους της πόλης περιφέρονταν φοιτητές μεθυσμένοι, τρικλίζοντας και κάνοντας θόρυβο. Πολλές φορές αισθάνθηκα την αντίθεση ανάμεσα στον κωμικό τρόπο της χαρούμενης ζωής τους και της δικής μου μοναξιάς. Συχνά ένιωθα στέρηση κι άλλοτε διάθεση ειρωνείας.

Αλλά ποτέ δεν ένιωσα, όπως σήμερα, με γαλήνη και απόλυτη σιγουριά, πόσο ξένος και αταίριαστος ήταν αυτός ο κόσμος για μένα.

Θυμόμουν μερικούς υπαλλήλους της πατρίδας μου, ηλικιωμένους, αξιοσέβαστους κυρίους, που νοσταλγούσαν τα φοιτητικά τους χρόνια με τις ελευθερίες και τις ασωτίες, σα να 'ταν ο παράδεισος της ευτυχίας, όπως ακριβώς ποιητές και ρομαντικοί υμνούν τα παιδικά τους χρόνια.

Παντού τα ίδια! Παντού γύρευαν την "ελευθερία" και την "ευτυχία", από φόβο και έλλειψη ευθύνης- γιατί θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το δρόμο που τους έδειχνε η ευθύνη τους. Μερικά χρόνια λοιπόν γλεντοκοπούν και ασωτεύουν κι έπειτα γίνονται σοβαροί, δημόσια πρόσωπα.

Ναι, όλα ήταν σάπια, σάπια πέρα για πέρα, κι αυτές οι ανοησίες των φοιτητών χίλιες φορές χειρότερες από πολλές άλλες.

Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν

Πότε το πένθος μετατρέπεται σε διαταραχή, σύμφωνα με τους ειδικούς

 Εναλλακτική Δράση

 Μονοπάτια

ΚοινοποίησηTweet

Το πένθος για τον θάνατο ενός αγαπημένου αποτελεί μία φυσιολογική συναισθηματική απόκριση στην απώλεια και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Και μπορεί το πένθος να συνιστά οικουμενικό χαρακτηριστικό, η διαδικασία όμως είναι μια πολύ ατομική εμπειρία. Το πόσο βαθιά ή για πόσο χρονικό διάστημα το άτομο πενθεί εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και η διάκριση ανάμεσα στο φυσιολογικό πένθος και στην διαταραχή (στο περίπλοκο πένθος ή στην κατάθλιψη) μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Katherine Shear, καθηγήτρια ψυχιατρικής στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Columbia: «Το πένθος δεν είναι ένα πράγμα. Αποτελεί μια σύντομη λέξη για μία περίπλοκη εμπειρία που είναι μοναδική για κάθε άτομο και για κάθε απώλεια».

Δεν υπάρχει χρονικό πρόγραμμα για την επουλωτική διαδικασία. Γενικά και συνήθως εξελίσσεται από μια οξεία μορφή που τείνει να κυριαρχεί στο νου ενός ανθρώπου σε μια πιο ενσωματωμένη/ προσαρμοσμένη μορφή, όπου τα χαρακτηριστικά της θλίψης γίνονται πολύ πιο ανεκτικά. Όταν αυτά τα συναισθήματα επιμένουν ή εντείνονται, το αποτέλεσμα είναι μια διαταραχή γνωστή ως διαταραχή παρατεταμένου πένθους. Το 10% περίπου των ανθρώπων που θρηνούν βιώνουν αυτό το είδος πένθους.

Πώς εκδηλώνεται το παρατεταμένο πένθος;

Τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι οι ευρείες αλλαγές σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις, η απώλεια νοήματος και σκοπού, η παρατεταμένη αναζήτηση και για τον εκλιπόντα και μια αίσθηση ρήξης στις προσωπικές πεποιθήσεις, σύμφωνα με την APA. Οι άνθρωποι αυτοί συχνά βιώνουν προβλήματα στον ύπνο τους, όπως χρόνιες αυπνίες και δυσκολία στην καθημερινότητά τους.

Έρευνες έχουν βρει ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης υπέρτασης, καρδιοπαθειών, κατάχρησης ουσιών και αυτοκτονικών ιδεασμών. Ορισμένοι ειδικοί αναφέρουν ότι είναι πιθανό να προσπαθούν να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τον έντονο πόνο που σχετίζεται με την απώλεια και αυτό, παραδόξως, οδηγεί στην αύξηση του πόνου και στην διατάραξη της προσαρμοστικότητας στη ζωή.Αν και το παρατεταμένο άγχος μοιάζει με την κατάθλιψη και συχνά εμφανίζονται και τα δύο, δεν είναι το ίδιο. Η κατάθλιψη χαρακτηρίζεται από μια συνεχή έλλειψη διάθεσης και δεν έχουν ως κεντρικό πρόβλημα την απώλεια ενός αγαπημένου, ούτε τον ίδιο συναισθηματικό πόνο. Ωστόσο, ένα άτομο που πενθεί μπορεί να παρουσιάσει και κατάθλιψη.

Εντούτοις, υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι και επαγγελματίες ψυχικής υγείας που υποστηρίζουν ότι είναι επικίνδυνος ένας τέτοιος αυστηρός διαχωρισμός. Η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου δεν μας προστατεύει από την κατάθλιψη. Ο θάνατος είναι ένας σοβαρός στρεσογόνος παράγοντας, οπότε σχετίζεται με την έναρξη ή την επιδείνωση της κατάθλιψης σε πολλούς ανθρώπους.

Όποια κι αν είναι η άποψη των ειδικών, προτείνεται η θεραπεία για το παρατεταμένο πένθος να μην εστιάζεται σε καμία περίπτωση μόνο στα φάρμακα, αλλά να έχει κεντρικό άξονα την ψυχοθεραπεία. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζεται να μιλήσουν για τον θάνατο, να επαναφέρουν στη μνήμη τους αναμνήσεις του εκλιπόντος, να επεξεργαστούν αυτά τα συναισθήματα, αλλά επίσης να δομήσουν μελλοντικές στρατηγικές διαχείρισης του πένθους. Αυτό μπορεί στην ψυχοθεραπεία να γίνει και σε οικογενειακό επίπεδο, όπως όταν ένα ζευγάρι χάνει ένα παιδί ή όταν μια οικογένεια θρηνεί για τον χαμό ενός γονέα.

Πηγές:

www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2691160/

www.everydayhealth.com/news/managing-grief-after-death-loved-one/

Λιλή Ζωγράφου: Δεν βρίσκουν κανέναν συγγενή για την εκταφή της σπουδαίας Κρητικιάς συγγραφέως

Εκταφή 22 χρόνια μετά το θάνατό της αποφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Kαζαντζάκης δύο αγαθά δεν γνώρισε ποτέ: Το σεξ και τον πλούτο - Ένα αιρετικό βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου

O Kαζαντζάκης δύο αγαθά δεν γνώρισε ποτέ: Το σεξ και τον πλούτο - Ένα αιρετικό βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου

26/07/2013, 00:30

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ηρακλείου συζητά την εκταφή της Ηρακλειώτισσας συγγραφέως από τάφο τριετούς χρήσης που βρίσκεται εδώ και 22 χρόνια και τη μεταφορά των οστών σε οικογενειακό τάφο ιδιοκτησίας του Δήμου Ηρακλείου.

Βεβαίως η μεταφορά σε οικογενειακό τάφο είναι κάτι τιμητικό, ωστόσο η υπόθεση αποκτά και μια πιο τραγική χροιά, αφού, όπως αναφέρει η προϊσταμένη των Δημοτικών Κοιμητηρίων Άννα Τσικαλάκη, αναζήτησαν κάποιον συγγενή της Λιλής Ζωγράφου για να παραστεί στην εκταφή και τη μεταφορά και δεν εντόπισαν! Είναι γνωστό ότι, 5 χρόνια μετά τον θάνατό της, η κόρη της και ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη πνίγηκε στη Τζια (Αύγουστος 2003). Η Λιλή Ζωγράφου είχε διαλέξει στη ζωή, αν και παντρεύτηκε τρεις φορές, να ζει μια μοναχική ζωή! Και η μοίρα την θέλει να είναι μόνη... και μετά τον θάνατό της!

Απονομή τιμής

Η εισήγηση προς το Δημοτικό Συμβούλιο για την εκταφή της Λιλής Ζωγράφου τιτλοφορείται “Απονομή τιμής στη Λιλή Ζωγράφου” και είναι η ακόλουθη: «Η Λιλή Ζωγράφου, διακεκριμένη συγγραφέας, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 17 Ιουνίου 1922, απεβίωσε το 1998 στο Ηράκλειο Κρήτης και ενταφιάστηκε σε ταφοπέδιο τριετούς χρήσης του κοιμητηρίου Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στα ταφοπέδια τριετούς χρήσης του κοιμητηρίου Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης έχουν διενεργηθεί σχεδόν όλες οι εκταφές προκειμένου να προγραμματιστεί η περαιτέρω διαχείριση του χώρου.

Η Λιλή Ζωγράφου παραμένει στο ταφοπέδιο τριετούς χρήσης, αλλά επιβάλλεται να διενεργηθεί η εκταφή της. Η Υπηρεσία προσπάθησε να επικοινωνήσει με οικείους της προκειμένου να διενεργηθεί η εκταφή. Από το Δημοτολόγιο Ηρακλείου προέκυψε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία επικοινωνίας με τον τελευταίο της σύζυγο και η κόρη της, Ειρήνη Χατζηδάκη, έχει αποβιώσει από το έτος 2003.

Σε αναγνώριση του έργου της και προκειμένου η γενέτειρα πόλη της να τιμήσει τη Λιλή Ζωγράφου, προτείνεται να διενεργηθεί εκταφή από το ταφοπέδιο τριετούς χρήσης, στο οποίο βρίσκεται, και να μεταφερθεί η σορός της στο οικογενειακό ταφοπέδιο Β1-126 ιδιοκτησίας Δήμου Ηρακλείου, στο οποίο έχει αναγερθεί από το παρελθόν ταφικό μνημείο. Το οικογενειακό ταφοπέδιο Β1-126 προτείνεται να χρησιμοποιείται στο εξής ως μνημείο προς τιμήν της Λιλής Ζωγράφου, να συντηρείται από τον Δήμο Ηρακλείου και να απαλλαγεί από την καταβολή των ετήσιων τελών καθαριότητας και φύλαξης».

Λίγα λόγια...

H Λιλή Ζωγράφου έφυγε από τη ζωή στις 2 Οκτωβρίου 1998, ύστερα από μια βδομάδα νοσηλείας σε νοσοκομείο στο Ηράκλειο έπειτα από βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο. Η Λιλή Ζωγράφου βρισκόταν στο Ηράκλειο για διακοπές, όταν υπέστη βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο. Το τέλος γράφτηκε για εκείνην μέσα στην εντατική μονάδα, όταν η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε εξαιτίας κακοήθους εγκεφαλικού οιδήματος.

 Καθιερώθηκε όταν το 1959 επέκρινε τον Νίκο Καζαντζάκη με το δοκίμιο “Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός”, ενώ είχε εμφανιστεί στα ελληνικά γράμματα 10 χρόνια νωρίτερα με το πεζογράφημα “Αγάπη”. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε γνωστά περιοδικά και εφημερίδες. Ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη και τις ανατολικές χώρες. Έζησε αρκετά χρόνια στη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά λάτρευε την Πράγα, την πόλη που μεγάλωσε ο Κάφκα. Το 1962 ήταν η πρώτη, όπως με περηφάνια έλεγε, που έδωσε διάλεξη για τον Κάφκα στην Αθήνα. Έχουν εκδοθεί 24 βιβλία της, μυθιστορήματα, νουβέλες, δοκίμια και θέατρο, με αλλεπάλληλες εκδόσεις. Το τελευταίο της μυθιστόρημα “Η αγάπη άργησε μια μέρα” διασκευάστηκε και προβλήθηκε από την ΕΡΤ1.

Ορισμένα από τα έργα της είναι: “Βιογραφία - Άπαντα Μ. Πολυδούρη” (1961), “Τι απόγινε εκείνος που ’ρθε να βάλει φωτιά” (Θέατρο, 1972), “Αντιγνώση: Τα δεκανίκια του Καπιταλισμού” (1974), “17 Νοέμβρη 1973: Η νύχτα της μεγάλης σφαγής” (1974), “Καρυωτάκης-Πολυδούρη: Η αρχή της αμφισβήτησης” (1977), “Επάγγελμα: πόρνη”, “Η γυναίκα που χάθηκε καβάλα στ' άλογο”, “Η γυναίκα σου η αλήτισσα”, “Νύχτωσε αγάπη μου, είναι χθες”, “Παλαιοπώλης αναμνήσεων”, “Πού έδυ μου το κάλλος”, “Κάφκα, ο σύγχρονός μας” (1994) κ.ά.

Πώς να μην σας πάρει από κάτω

«Η ευτυχία θεραπεύει το σώμα, μόνο» είχε πει ο Προυστ ενώ «η θλίψη αναπτύσσει τη δύναμη του νου». Φράση που ίσως ακούγεται βαρύγδουπη, μπορεί και ακατανόητη, αλλά στο βάθος της συγκεντρώνει μία σοφία που, αν την εμπεδώσουμε, μπορεί και να μας φτάσει μακριά.

«Όλα πηγαίνουν στραβά, δεν αντέχω άλλο!»

Ο πόνος, η θλίψη ή ακόμα κι αυτή η γλυκιά μελαγχολία των ανεκπλήρωτων επιθυμιών είναι συναισθήματα που, αν τους δώσουμε φωνή, μας διηγούνται ιστορίες για να γίνουμε λίγο πιο σοφοί και δυνατοί. Πολλές φορές η ζωή μοιάζει να μας φέρεται σκληρά και οι αναποδιές, μεγάλες και μικρές, μας επισκέπτονται διαδοχικά. Είναι εκείνες οι στιγμές που ακουμπάς το πρόσωπο στα χέρια σου μονολογώντας με απόγνωση: «Γιατί όλα να πηγαίνουνε στραβά;».

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να δικαιολογήσουμε τα στραβά και τα ανάποδα, ούτε θα επικεντρωθούμε στις ρήσεις του Κοέλιο που δίνει νόημα και λόγο σε καθετί που μας συμβαίνει. Δεν θα σας πούμε να «διώξετε τις αρνητικές σκέψεις» λες και είναι εύκολο, ούτε να κάνετε ένα διάλειμμα λες και είναι εφικτό με δυο παιδιά.

Θα εστιάσουμε, όμως, σε εσάς, στους εαυτούς σας. Σε όλα εκείνα που θέλουν να σας υπενθυμίσουν οι αναποδιές μέχρι να τις μετατρέψετε σε εφόδια για μια ζωή πιο όμορφη, πιο ίσια, πιο υπεύθυνη.

Μην αγνοείτε τον πόνο και τη θλίψη σας

Όταν ο πόνος και η θλίψη σας χτυπούν την πόρτα, ανοίξτε τους! Βολέψτε τους στον καναπέ, κεράστε τους απ΄ το καλύτερο γλυκό σας κι αφήστε τους εκεί μέχρι να σας μιλήσουν. Και πιστέψτε μας, έχουν τόσα να σας πουν! Καθίστε δίπλα τους, κρατήστε τους να δείτε ότι είναι αληθινοί και αφεθείτε στα χέρια τους μ’ εμπιστοσύνη.

Η μάσκα του «είμαι καλά» δεν είναι χρήσιμη σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Το να είμαστε κάποιες φορές κακόκεφοι είναι πολύ καλύτερο απ’ το να αφήνουμε συνέχεια τον κρυμμένο πόνο και τη θλίψη να μας ρουφάν το κέφι και τη δημιουργικότητά μας. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, για να μην μας καταβάλλουν τα αρνητικά συναισθήματα, για να μην μας πάρει από κάτω, είναι η αποδοχή πως… ναι, είμαστε κάτω. Αλλά για λίγο.

Δώστε φωνή στην θλίψη σας

Όταν πονάμε νομίζουμε, συχνά, πως καταρρέουμε, πως γονατίζουμε κάτω απ’ το βάρος μιας κατάστασης που είναι ασήκωτη. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που την βαραίνει επιπλέον είναι πως την αφήνουμε μέσα μας χωρίς να την εκφράζουμε. Την ακουμπάμε σε μια μεριά που μας βολεύει και την αφήνουμε ν’ απλώνεται σιγά σιγά παντού. Δοκιμάστε, λοιπόν, να την ξεβολέψετε! Δώστε της φωνή κι αφήστε την να σας συστηθεί και να σας πει αυτά που θέλει. Αργά ή γρήγορα, θα ανακαλύψετε το πραγματικό αίτιο της θλίψης σας το οποίο, πιστέψτε μας, μάλλον θα σας ξαφνιάσει!

Ακόμα κι αν θεωρείτε υπαίτιο της οργής σας τον προϊστάμενό σας που σας μιλάει άσχημα, για παράδειγμα, σύντομα μπορεί να ανακαλύψετε πως αυτό που σας στεναχωρεί είναι η ίδια η φύση της δουλειάς, η οποία απέχει παρασάγγας από το παιδικό σας όνειρό. Δοκιμάστε να γράψετε σ’ ένα χαρτί αυτά που μοιάζουν να σας ενοχλούν ακόμα κι αν μοιάζουν με ανοησίες. Δοκιμάστε να τα πείτε σε μια φίλη αφιλτράριστα, χωρίς να εκλογικεύετε το κάθε σας συναίσθημα. Δοκιμάστε να το ζωγραφίσετε, να το χορέψετε, να κλάψετε ή να φωνάξετε. Μόνο εκφράστε το, πείτε το δυνατά!

Αλλάξτε αυτό που σας προκαλεί θλίψη

Εάν επιμείνετε, ακόμα κι αν χρειαστεί καιρός, θα ανακαλύψετε την πηγή της θλίψης σας. Μπορεί να είναι ο λίγος χρόνος για τον εαυτό σας, η κούραση, η δουλειά, οι σχέσεις σας, μία απώλεια ή μία λάθος κίνηση. Μπορεί να είναι χίλια δυο μα, ό,τι κι αν είναι, όταν το γνωρίζετε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε ώστε να μην σας καταβάλλει.

Βάλτε μικρούς στόχους και προσπαθήστε να αλλάξετε όλα εκείνα που σας πνίγουν. Μπορείτε να διαμορφώσετε τη ζωή σας έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο εύκολη και όμορφη κι αυτό δεν είναι θεωρεία, γίνεται! Μπορείτε, για παράδειγμα, να βελτιώσετε σταδιακά τις διαπροσωπικές σας σχέσεις θέτοντας νέους όρους και όρια. Μπορείτε να αλλάξετε δουλειά, ακόμα κι αν τα χρήματα είναι λιγότερα. Η ψυχική υγεία μας δεν εξαγοράζεται κι αυτό είναι κάτι που το ξεχνάμε πολύ συχνά.

Ακόμα, όμως, κι αν αυτό που σας προκαλεί τη θλίψη και τον πόνο είναι μία κατάσταση που δεν αλλάζει, εκτονώστε το κι αφήστε το εκφραστεί με όποιον τρόπο επιλέξετε. Αποδεχτείτε το και προχωρήστε παρακάτω. Μπορεί να ακούγεται σκληρό κι απόλυτο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος…

Η ΘΗΛΥΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

  "ΟΙ  ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟΙ  ΑΝΔΡΕΣ  ΚΑΙ  ΟΙ  ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΙ"

 Ο  καθηγητής Ουρολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Νικόλαος Σοφικίτης λέει:
«Άνδρες και κροκόδειλοι παρουσιάζουν σήμερα σχεδόν τους ίδιους  γενετικούς εκφυλισμούς. Στην περίπτωση των κροκοδείλων της Τάμπα, οι οποίοι είναι εκτεθειμένοι σε βιομηχανικά απόβλητα, παρατηρούμε πτώση του αριθμού των σπερματοζωαρίων, σμίκρυνση του μεγέθους των όρχεων και αδιαφορία στις προκλήσεις των θηλυκών για αναπαραγωγή».

  ΑΓΟΡΙΑ  ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ  ΧΩΡΙΣ  ΟΡΧΕΙΣ

Αγόρια γεννιούνται χωρίς όρχεις, είτε μόνο με έναν, όπως επίσης έχει πολλαπλασιαστεί 3,5 φορές η συχνότητα εμφάνισης ασθενειών που είναι συγγενικές με την κρυψορχία και τον υποσπαδία.

  ΠΕΦΤΕΙ  Η  ΠΟΙΟΤΗΤΑ  ΤΟΥ  
ΑΝΔΡΙΚΟΥ  ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ 

 Τα τελευταία χρόνια ο μέσος όρος γονιμοποίησης του ανδρικού σπέρματος φθίνει. Μελέτες στατιστικής έχουν δείξει ότι μειώνεται ο μέσος αριθμός σπερματοζωαρίων ανά εκσπερμάτιση και η μέση κινητικότητα αυτών, ενώ συγκριτικά με 40 χρόνια πριν ο μέσος αριθμός παραγόμενων σπερματοζωαρίων είναι περίπου ο μισός.

Η πολύκροτη τελευταία  μελέτη 

Η  ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ  ΤΩΝ  ΤΑΛΕΝΤΩΝ  

ΣΤΗΝ  ΕΥΡΩΠΗ»   του  L. Winter  διαπιστώνει ότι:

 "τον 20^ο αιώνα εμφανίσθηκε απότομη  και   δραματική  μείωση  παραγωγής ταλέντων». 

"Τον 20^ο  παρήχθησαν πολύ λιγότερα  ταλέντα   από  τον  19^ο  και  τον   21^ο  αιώνα  η  γέννηση  των  ταλέντων  στην  Ευρώπη  ουσιαστικά  

μηδενίζεται".

ΤΟ  ΕΙΔΟΣ  ΤΗΣ  ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ  ΚΑΙ  Η  ΖΩΪΚΗ  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Σε  ποντίκια  δόθηκε   άφθονη  τυποποιημένη  τροφή  σε  στενά 
κλειστά  αμπάρια  γεμάτα  σιτάρι. 

Το  αποτέλεσμα:  Ατελείωτο σεξ  με υπερφαγία,  υπερπληθυσμός, 
αιμομιξία,  υπερκινητικότητα, αναρχία, τρέλα, αυτοκτονικές  τάσεις,  κανιβαλισμός.      

Τα  τέκνα  μιας  τυπικής  ελληνικής  οικογένειας μεγαλώνουν  
κλεισμένα σε  ένα  άθλιο  στενό  διαμέρισμα,   με   τυποποιημένη  πλαστική  τροφή.

Τα  παιδιά  γίνονται   έτσι μικρόψυχα,  μίζερα,  φοβισμένα, ατομικιστικά,  απείθαρχα,  υπερκινητικά,   με  δεκάδες  ψυχικές 
αναστολές και προβλήματα,  φιλήδονα,  ναρκομανή   και  αναρχικά.  
Δεν  αναπτύσσουν  ομαδικό  πνεύμα,  παραμελούν  την   σωματική 
εκγύμναση  και  βελτίωση,  δεν έχουν στόχους,  ούτε  όρεξη  για εργασία. 

Η πνευματική  και  συναισθηματική  ωρίμανση αλλοιώνεται, 
αναστέλλεται  ή  νεκρώνεται  ολοσχερώς  και  οι  σωματικές  και   ψυχικές  διαστροφές  έχουν  τον  πρώτο  λόγο. 

 Τι  είδους  συναισθήματα  θα αναπτύξουν  κλεισμένα σε  ένα κλουβί   και για ποιο πράγμα πρέπει να πολεμήσουν και να υπερασπισθούν; 

  Για  το  διαμέρισμα;

 Στο  τέλος οι αρσενικοί  νεοέλληνες  μαντραχαλάδες,  
αν δεν  καταλήξουν σε κάτι  χειρότερο,  

γίνονται   άγαμοι προβληματικοί   φοβισμένοι   
30άρηδες,  40άρηδες  και  50άρηδες,   μένουν  

με  τους  γονείς   και  τους  ταΐζει  η  μαμά  και  η γιαγιά,  φοβούνται  τις  γυναίκες  και  τελικά   στρέφονται   σε  διαστροφές.  

Οι  καταθλιπτικές  γεροντοκόρες  πάλι  ασχολούνται 
με  καφεμαντεία,  αστρολογία,  κηδείες,  "προφητείες",  (αγαπημένο  σπορ  των  ορθόδοξων  ρωμιών  πριν  από  κάθε  καταστροφή),  νοσηρή  θρησκευτικότητα  ή  όπως   συμβαίνει  με  τις  σκύλες,υποκύπτουν  στον  έρωτα  αθλίου  τινός  ψωροσκύλου, παντρεύονται  ένα  πακιστανό  και  ασπάζονται  το   Ισλάμ,  όπως  άρχισε   να  συμβαίνει   τελευταία.  

Η  ΜΙΣΗ  ΕΛΛΑΔΑ  ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ  ΠΟΡΝΕΙΟ

Οκτώ στους δέκα άνδρες και επτά στις δέκα γυναίκες επισκέπτονται διαδικτυακούς χώρους με σεξουαλικό περιεχόμενο. Τα στοιχεία της έρευνας είναι πρωτοφανή, καθώς φανερώνουν πως η μισή και πλέον Ελλάδα είναι συνδεδεμένη με το ροζ Διαδίκτυο. "Οι άντρες έχουν σταματήσει να χρησιμοποιούν την φαντασία τους και δεν σκέφτονται αληθινούς ανθρώπους στις ζωές τους όπως για παράδειγμα τις κοπέλες τους ή τις πρώην τους- δεν αντλούν 'υλικό' από την ερωτική βάση του μυαλού τους".

 ΑΔΥΝΑΜΙΑ  ΝΑ  ΚΑΝΟΥΝ  SEX 

Σύμφωνα με μία  μελέτη  της  εφημερίδας  Independent  «οι επονομαζόμενοι Millennials (εκείνοι που γεννήθηκαν από τις αρχές του '80)  είναι  η πρώτη καταγεγραμμένη γενιά που κάνει λιγότερο σεξ από ότι οι γονείς τους στην ίδια ηλικία.

ΟΙ  ΤΕΛΕΙΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

"Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ένα: ότι διέθετε και συνεχίζει να διαθέτει τέλειους πολιτικούς. Απλώς δε διαθέτει τίποτε άλλο. Οι πολιτικοί της είναι τόσο τέλειοι και καταλαμβάνουν τόσο χώρο στο κοινωνικό γίγνεσθαι που δεν αφήνουν τίποτε άλλο να ανθίσει".

    

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΗ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ. 
O  ΛΗΘΑΡΓΟΣ  ΤΩΝ  ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ.

"Οι  Ευρωπαϊκοί  λαοί δεν έχουν  την αντοχή να προκαλέσουν την παραμικρή εξέγερση,  μία  έλλειψη κουράγιου, ένα  καταστροφικό σύμπτωμα της έλλειψης δύναμης ζωής, μια ναρκωμένη παράδοση στην εισβολή  ξένων  λαθρομεταναστών, μια συναίνεση στην αυτοκτονία,  στην  αυτοεξαφάνιση του ευρωπαϊκού έθνους. Δεν  υπάρχει καμία λαϊκή αντίδραση, οποιουδήποτε μεγέθους, καμία εξέγερση, ειρηνική ή μη ειρηνική, που θα απαιτεί την άμεση λογοδοσία των βρωμερών,  πρακτόρικων  και  ανίκανων  ευρωπαϊκών  κυβερνήσεων. Αντίθετα  υπάρχει  μία πλαδαρότητα  χαμαιτυπείου,  μία  απάθεια,  ένας ανήκουστος λήθαργος του ευρωπαϊκού  πληθυσμού, του λαού  που είναι ο ιστορικός θεματοφύλακας της ταυτότητας του ευρωπαϊκού  έθνους μας".

Γράμμα από μία γυναίκα: Στάσου σαν άνδρας σε έναν θηλυκοποιημένο κόσμο
(Από  τον  Κόκκινο  Ουρανό).

ΕΝΑ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ  ΑΡΘΡΟ  ΜΙΑΣ  ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ  ΓΥΝΑΙΚΑΣ    Της Mia Andrén (Nordfront)

"Άνδρες. Βιολογικά σχεδιασμένοι να είναι πολεμιστές. Ισχυρότεροι. Ταχύτεροι. Έχετε μια βαριά ευθύνη επάνω στους ώμους σας. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι τρομακτικό. Δέχεστε επιθέσεις από παντού. Σας μισούν και σας κατηγορούν για τα πάντα. Είναι μια σκληρή μάχη μπροστά σας και δεν πρέπει να επιτρέψετε στον εαυτό σας να αποθαρρυνθεί από τις φεμινίστριες, ακόμη και αν φωνάζουν πιο δυνατά ακόμα και αν φαίνονται πιο πολύ, δεν πρέπει ποτέ να πιστέψετε ότι ο αγώνας είναι για αυτές. Αντίθετα, θα πρέπει να σκεφτείτε τις μητέρες και τις αδελφές σας. Τις γυναίκες που δεν φαίνονται, τις γυναίκες που εργάζονται και μοχθούν για τα παιδιά τους ή για ό, τι μπορεί να κάνουν. Τις γυναίκες που δεν έχουν φωνή.

Κορίτσια, νέα, αδιαμόρφωτα, ανασφαλή, δεν έχουν ακόμη κατανοήσει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα και το μόνο πράγμα που ξέρουν είναι τα λεφτά του άνδρα ή αυτά που λένε οι φεμινίστριες. Πώς μπορείτε να τις κατηγορήσετε που δεν γνωρίζοντας καλύτερα; Πώς μπορείτε να τις κατηγορήσετε για την δειλία σας; Γιατί για να μιλήσουμε καθαρά, ας μιλήσουμε, γι 'αυτό που είστε. Δειλοί φουκαράδες που κρύβονται πίσω από αξιολύπητες δικαιολογίες όπως οι φεμινίστριες. Μπορώ να καταλάβω ότι αυτό είναι βολικό, αλλά η άνεση που σας αρέσει τόσο πολύ σύντομα θα είναι μόνο μια ανάμνηση.

Πρέπει να καταλάβετε ότι ο βιασμός (των Ευρωπαίων γυναικών από τους λαθροεισβολείς) δεν οφείλεται στα ρούχα που μπορεί να φορέσει μία γυναίκα. Είναι μια πράξη πολέμου, ένας τρόπος για να ταπεινωθείτε εσείς οι άνδρες. Δεν θα πρέπει να αγωνιστείτε για τις φεμινίστριες, θα πρέπει να αγωνιστείτε για τις γυναίκες σας, για τις μελλοντικές γενιές, για τους ανθρώπους μας, για την ελευθερία μας. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά αν δεν αρχίσετε να υψώνετε το ανάστημά σας και να υπερασπίζεστε τους ανθρώπους μας, τίποτα δεν θα μείνει όρθιο. Θα πρέπει να ντρέπεστε που δεν κάνετε τίποτα και θα το μετανιώσετε όταν θα κρατάτε μία νεκρή κόρη στην αγκαλιά σας.

Και για εσάς τους άνδρες που θέλετε να χτυπήσετε μια γυναίκα επειδή με τα λόγια της, έβλαψε την υπερηφάνεια σας, τι αξιολύπητες δικαιολογίες είναι αυτές για άνδρες; Μπορείτε να χτυπήσετε μια γυναίκα, αλλά όχι έναν εισβολέα; Αναλάβετε τις ευθύνες σας και οι φεμινίστριες θα σας ακολουθήσουν, αλλά πιο πολύ από όλα, νοιαστείτε για τις γυναίκες και τα κορίτσια που σας χρειάζονται πραγματικά. Δεν είμαστε εμείς οι εχθροί σας, οι εισβολείς είναι.

Για εκείνους τους άνδρες που επέλεξαν να πολεμήσουν, έχω μόνο ένα πράγμα να πω:
Σας ευχαριστούμε!
Για το θάρρος σας, τη θυσία σας.

Μπορεί όλες να μην έχουν το θάρρος να το πουν, αλλά υπάρχουν πολλές που είμαστε ευγνώμονες που είσαστε εκεί. Το θάρρος σας θα ανταμειφθεί μία ημέρα. Μην τα παρατάτε ποτέ, υπάρχουν πολλές γυναίκες πίσω σας, ακόμη και αν δεν ακούγονται ότι είναι τόσες όσες οι φεμινίστριες. Είμαστε ένας λαός τραυματισμένος που πρέπει να ξεχάσουμε όλες τις παλιές μνησικακίες και μαζί να αναστηθούμε από τις στάχτες και να επιστρέψουμε και πάλι στις πατρογονικές ρίζες μας. Και οι άνδρες, και οι γυναίκες.
Δείξτε το δρόμο και θα ακολουθήσουμε".

http://autochthonesellhnes.blogspot.com/2016/12/blog-post_8.html