Ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων.

Αυτά δε σας τα λέω εγώ, ο Δ. Λιαντίνης. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φριδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέβσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, ο δικός μας Καβάφης.

Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε.

Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν.

Τι σημαίνει τραγικό, τι σημαίνει αίσθηση του τραγικού, λέει ο Δημήτρης Λιαντίνης;

Την αλήθεια αυτή τη διατύπωσε μαθηματικά ο Δημόκριτος:

Φυσικώς και αδιδάκτως ο άνθρωπος φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν.

Και εδώ είναι το δύσκολο. Ο άνθρωπος, προπαντός σήμερα, με το ευδαιμονιστικό ιδεώδες που τον κατακλύζει ζητά μόνο τη χαρά και αποστρέφει το πρόσωπό του στη λύπη. Με άλλα λόγια έγινε μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισόποδος και ανισοσκελής και ανισόρροπος. Έγινε μ’ ένα λόγο αφύσικος.

Μεταχειρίζεται μόνο το Είναι της φύσης και παροπλίζει το Μηδέν. Αποτέλεσμα ο πολιτισμός του, ο τρόπος της ζωής του δηλαδή, είναι της παρακμής και της αποσύνθεσης. Είναι η λευχαιμία του σύγχρονου πολιτισμού που επισήμαναν εκείνοι οι επιφανείς αιματολόγοι που ανέφερα στην αρχή.

Η ευθύνη μας για τις μέλλουσες γενεές είναι ανυπολόγιστη. Γιατί με την παιδεία που δίνουμε στα παιδιά μας τους κρύβουμε συστηματικά την κακή όψη της φύσης και της ζωής. Το αίσθημα του τραγικού το κρύψαμε στη σπηλιά όπως φυλάκισε ο Σίσυφος το θάνατο. Και αλίμονο στο Σίσυφο, όταν ψηλά από τον Όλυμπο θα αντιληφθούν οι θεοί την πονηριά του.

Τσαρλς Μπουκόφσκι, «Οι Δεινόσαυροι, Εμείς». Charles Bukowski,

 “Dinosauria, We”

γεννημένοι έτσι

να είμαστε έτσι

καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν

καθώς ο κ.Θάνατος γελά

καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται

καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται

καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου

καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους

καθώς ο ήλιος κρύβεται

είμαστε

γεννημένοι έτσι

να είμαστε έτσι

με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους

με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό

με μπαρ όπου οι θαμώνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους

με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα

γεννημένοι έτσι

με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις

με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος

σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά

σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες

γεννημένοι μέσα σ’αυτό

περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό

πεθαίνοντας λόγω αυτού

μένοντας άφωνοι λόγω αυτού

ευνουχισμένοι

έκλυτοι

αποκληρωμένοι

λόγω αυτού

εξαπατημένοι από αυτό

χρησιμοποιημένοι από αυτό

εξευτελισμένοι από αυτό

εξοργισμένοι και απηυδησμένοι από αυτό

βίαοι

απάνθρωποι

λόγω αυτού

η καρδιά έχει μελανιάσει

τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό

το όπλο

το μαχαίρι

τη βόμβα

τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό

τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι

το χάπι

τη σκόνη

γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό

γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος

που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους

και οι τράπεζες θα καούν

το χρήμα θα καταστεί άχρηστο

θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους

θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι

η γη θα είναι άχρηστη

η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση

η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών

εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη

ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο

οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς

η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά

ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού

τα δέντρα θα πεθάνουν

η βλάστηση όλη θα πεθάνει

ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων

η θάλασσα θα μολυνθεί

οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν

η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός

σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο

οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες

και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές

την έλλειψη προμηθειών

το φυσικό φαινόμενο της φθοράς

και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ

γεννημένη από αυτό

ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος

να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.

Barnaby Whitfield, (American, b. 1972), Oh Shatter the Mask! My Mother is Anh Duong

Mετάφραση: Νίκος Αδαμόπουλος

Born like this

Into this

As the chalk faces smile

As Mrs. Death laughs

As the elevators break

As political landscapes dissolve

As the supermarket bag boy holds a college degree

As the oily fish spit out their oily prey

As the sun is masked

We are

Born like this

Into this

Into these carefully mad wars

Into the sight of broken factory windows of emptiness

Into bars where people no longer speak to each other

Into fist fights that end as shootings and knifings

Born into this

Into hospitals which are so expensive that it’s cheaper to die

Into lawyers who charge so much it’s cheaper to plead guilty

Into a country where the jails are full and the madhouses closed

Into a place where the masses elevate fools into rich heroes

Born into this

Walking and living through this

Dying because of this

Muted because of this

Castrated

Debauched

Disinherited

Because of this

Fooled by this

Used by this

Pissed on by this

Made crazy and sick by this

Made violent

Made inhuman

By this

The heart is blackened

The fingers reach for the throat

The gun

The knife

The bomb

The fingers reach toward an unresponsive god

The fingers reach for the bottle

The pill

The powder

We are born into this sorrowful deadliness

We are born into a government 60 years in debt

That soon will be unable to even pay the interest on that debt

And the banks will burn

Money will be useless

There will be open and unpunished murder in the streets

It will be guns and roving mobs

Land will be useless

Food will become a diminishing return

Nuclear power will be taken over by the many

Explosions will continually shake the earth

Radiated robot men will stalk each other

The rich and the chosen will watch from space platforms

Dante’s Inferno will be made to look like a children’s playground

The sun will not be seen and it will always be night

Trees will die

All vegetation will die

Radiated men will eat the flesh of radiated men

The sea will be poisoned

The lakes and rivers will vanish

Rain will be the new gold

The rotting bodies of men and animals will stink in the dark wind

The last few survivors will be overtaken by new and hideous diseases

And the space platforms will be destroyed by attrition

The petering out of supplies

The natural effect of general decay

And there will be the most beautiful silence never heard

Born out of that.

The sun still hidden there

Awaiting the next chapter.

Rachel Berman, The spectator bird, Hilton Hotel, Seattle, 2011

Αγάπησε τη μοναξιά σου. Εκείνη σου έδειξε τελικά πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου

Η μοναξιά είναι μία περίοδος της ζωής σου που η μόνη σου συντροφιά είναι τα χιλιάδες συναισθήματά σου. Μπορεί να έχεις χιλιάδες ανθρώπους δίπλα σου και όμως εσύ να νιώθεις μόνος γιατί πολύ απλά αυτοί δεν αγγίζουν την ψυχή σου, δεν μπορούν να σε καταλάβουν. Είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν να νιώθουμε πλήρεις, λες και κρατάμε όλο τον κόσμο στα χέρια μας, που κάνουν ξεχωριστή τη ζωή μας χωρίς καν κάποιες φορές να είναι δίπλα μας και είναι και άλλοι που μας κάνουν να νιώθουμε τόσο μόνοι.

Είναι περίεργο συναίσθημα η μοναξιά, ένα συναίσθημα που κρύβει μέσα της τόσα πολλά άλλα. Σε αυτή τη στιγμή της ζωής σου θα νιώσεις συναισθήματα που οι λέξεις δεν είναι ικανές για να τα περιγράψουν και ίσως η μελαγχολία που θα σε διακατέχει δεν θα σε αφήνει να δεις τίποτα άλλο. Αυτή η μελαγχολία σε αγκαλιάζει τόσο σφιχτά και κοντεύει να σε πνίξει, δεν σε αφήνει να δεις τίποτα πέρα από αυτήν. Μελαγχολείς χωρίς καν κάποιες φορές να ξέρεις τον λόγο, απλά σου έρχονται όλα μαζεμένα και νιώθεις τόσο μόνος που αυτό σε κάνει πιο ευαίσθητο.

Μέσα από αυτή την μοναξιά που νιώθεις, αν την δεις θετικά, μπορεί να κάνει θαύματα. Έχεις όλο το χρόνο τώρα που νιώθεις έτσι να καταλάβεις πόσο σημαντικός είναι ο εαυτός σου και να τον αγαπήσεις, να νιώσεις πλήρης και ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που ξέρει να αγαπάει και τον εαυτό του, που ξέρει να του κάνει παρέα, την καλύτερη παρέα.

Αν μάθεις να αγαπάς εσένα, θα καταφέρεις να αγαπήσεις και τους άλλους πραγματικά και ειδικά αυτούς που αξίζουν την αγάπη σου. Μόνο εσύ ξέρεις ποιοι αξίζουν πραγματικά, ποιοι ήταν εκεί για εσένα, ποιοι σου φέρθηκαν σκάρτα.

Πάρε την μοναξιά και να την κάνεις φίλη σου, μη τη μισήσεις, το αντίθετο αγάπησέ την. Μην την αρνηθείς, μπορεί να σε έφερε στο σκοτάδι, σε ένα μονοπάτι με συναισθήματα που σε βύθισαν πιο πολύ στην θλίψη και στην απελπισία αλλά ήταν αυτή που ήταν εκεί σε όλα δίπλα να σου θυμίζει πως κανείς δεν μπορεί να σε σώσει αν δεν θέλεις εσύ ο ίδιος να σωθεί.

Μέσα από αυτήν θα ανακαλύψεις τη δύναμή σου, και να θυμάσαι πως δεν φαντάζεσαι πόση δύναμη κρύβεις στις ρωγμές της ψυχής σου. Αποθέματα δύναμης που ξέρουν και βγαίνουν εκείνη τη στιγμή που αγγίζεις το σκοτάδι, το τίποτα και σε σηκώνουν στο φως, για αυτό να έχεις πίστη στον εαυτό σου, να πιστεύεις στη δύναμη που έχεις ακόμη κι αν δεν την έχεις δει ακόμη, ξέρει αυτήν την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστεί.

Μόνο πρόσεξε όταν βγεις από το σκοτάδι να έχεις αγαπήσει τον εαυτό σου και να ξέρεις ποιοι πραγματικά αξίζουν να πορευτείς μαζί τους στη ζωή. Είναι αυτοί που σε αγάπησαν πραγματικά γι’ αυτό είσαι, που μερικές φορές σε έκαναν να θυμώσεις μαζί τους όταν σου έλεγαν την αλήθεια κατάμουτρα, την ίδια όμως στιγμή ήταν εκεί για να σε στηρίξουν και μαζί να διορθώσετε τα λάθη σου.

Λοιπόν οφείλεις να κρατήσεις αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή σου, αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις ότι είναι κοντά σου ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι χιλιόμετρα μακριά σου. Αν δεν έχεις αυτούς τους ανθρώπους ακόμη και αν έχεις «φίλους» όλο τον κόσμο θα νιώθεις μόνος, μόνος με χιλιάδες ανθρώπους γύρω σου και αυτήν η χειρότερη μοναξιά και η χειρότερή προδοσία προς τον εαυτό σου επειδή δίπλα μας αξίζουν μόνο οι λίγοι και καλοί.

Ξύπνα επιτέλους ρε!!!

Posted: 01 Jan 2020 09:32 PM PST

Κώστας Γκιώνης

Μια νέα χρονιά ανοίγει τα φτερά της κι απογειώνεται, ώστε να κάνει το κύκλο των 365 ημερών, αυτή η χρονιά θα καθυστερήσει κατά μία μέρα λόγω δίσεκτου, όπως επίσης είναι η αρχή μιας νέας δεκαετίας της δεύτερης μνημονιακής για μας τους Έλληνες, πού έχουμε βαρεθεί να τα σκίζουμε σαν τα καλσόν, αλλά πού θα τα έχουμε αν όλα πάνε καλά έως το 2060, εκτός αν έχουν προλάβει και μας τα αντικαταστήσουν οι γείτονές μας με το καλό παλιό κεφαλικό φόρο...

Άλλη μια χρονιά ο Αη Βασίλης δεν έφερε δώρα στους φτωχούς, μήτε ειρήνη σε τούτο κόσμο, ούτε βέβαια γιατρειά στους πάσχοντες, κανένας δεν τον είδε να πετάει στον ουρανό καβάλα σε ένα έλκηθρο πού το σέρνανε 4 ιπτάμενοι τάρανδοι κι αν κάποιοι το ισχυρίζονται είναι βέβαιο ότι η μακροχρόνια χρήση LSD μπορεί να δημιουργήσει τέτοιες και ακόμα πιο περίεργες οπτικές συνθέσεις!

Οι πλούσιοι θα αβγατίζουν διαολεμένα την περιουσία τους όπως ο Έλον Μάσκ της Τέσλα παίρνοντας αμοιβή το χρόνο πού μας πέρασε για τις υπηρεσίες του, 2,3 δις $ η ο Τζέφ Μπέζος πού κερδίζει μέσω της εταιρείας του της Άμαζον 230000 (χιλ) $ το λεπτό, με την περιουσία του να ξεπερνάει τα 130 δις $ και αυτοί βέβαια είναι οι ορατοί πλούσιοι, γιατί υπάρχουν και οι αόρατες ιερές οικογένειες πού τα χρήματα αυτά πού αναφέραμε τους φέρνουν γέλια...

Την ίδια ώρα σε όλες σχεδόν τις χώρες και στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσόμενες, αλλά και στις άλλες... της Αφρικής, της Νοτιανατολικής Ασίας, αλλά και της Νότιας Αμερικής, οι φτωχοδιάβολοι μετράνε τα σπυριά του ρυζιού για να μπορέσουν να βγάλουν μέρες παραπάνω, ψάχνουν στα σκουπίδια, ξεποδαριάζονται σε μεγάλες αποστάσεις για να βρουν λίγο πόσιμο νερό, μαζεύουν τσίγκινα κουτάκια, κουλουριάζονται κάτω από γέφυρες μήπως και την βγάλουν κι αυτό το χειμώνα.

Υπάρχουν και οι ουδέτεροι, η χειρότερη φάρα για μένα, αυτοί πού την κουτσοβγάζουνε, στολισμένοι με χιλιάδες λαμπάκια αδιαφορίας, αυτοί πού βλέπουν από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και θα δίνανε ακόμα και τα δυο νεφρά της μάνας τους, αρκεί να μπορούσαν να μπαίνανε στο ιλουστρασιόν περιτύλιγμα των ξιπασμένων ειδώλων τους.

Είναι χειρότεροι γιατί είναι ηλίθιοι, πιστεύουν ότι μπορούν να κατακτήσουν τα πάντα ζώντας σαν ψόφιοι κοριοί, μη διεκδικώντας τίποτα και κάνοντας τα χατίρια των μεγάλων, μήπως και τους αφήσουν να γλείψουν λίγο από την αστραφτερή σκόνη πού είναι τυλιγμένοι για να μην διακρίνεται ο σωρός των κοπράνων πού είναι καμωμένοι, αλλά τελικά αυτό πού τελικά τους αφήνουν να γευτούν είναι το εσωτερικό...

Κι όταν τα ταρατατζούμ κοπάσουν, οι γιορτινές γιρλάντες ξαναμπούν στο πατάρι του χρόνου, τα πολλά περίσσεια εδέσματα πάρουν τον δρόμο του αποχετευτικού συστήματος, τα βεγγαλικά σβήσουν στον ουρανό και η λάμψη του τίποτα πάρει τη θέση πού της αξίζει στα σκοτάδια σου, τότε τι θα μείνει να σε παρηγορήσει μίζερο ανθρωπάκι, τι θα μπορέσει να φωτίσει την αόρατη ζωή σου, τίποτα, θα περιμένεις να μασκαρευτείς τις απόκριες, κρύβοντας πάλι την σκατένια σου ύπαρξη υποδυόμενος κάποιον άλλο, ξέρεις γιατί;;; γιατί ούτε ο ίδιος δεν σε αντέχεις!

Ξύπνα επιτέλους ρε!!!

O πιο περίεργος τάφος της Ελλάδας, σε μορφή… τραπεζαρίας και ο μύθος που κρύβεται πίσω απ΄αυτόν! (ΦΩΤΟ)

23 Αυγούστου 2019 Θένια Μυλωθρίδου

Το γνωστότερο μνημείο του Παλαιού Νεκροταφείου της Νέας Ιωνίας Βόλου, θυμίζει την οικογενειακή τραγωδία της οικογένειας Κοντού

Εδώ και 97 χρόνια στο Παλαιό Νεκροταφείο της Νέας Ιωνίας στην περιοχή του Βόλου ή διαφορετικά, Νεκροταφείο Ταξιαρχών, βρίσκεται ένας οικογενειακός τάφος, που όμοιό του δεν έχετε ξαναδεί…

Πρόκειται για μία μαρμάρινη ταφική τραπεζαρία, που αποτελείται από τραπέζι και τρεις καρέκλες, διακοσμημένα περίτεχνα από επιδέξιους γλύπτες… Σ’ αυτόν φιλοξενούνται τα νεαρά μέλη της οικογένειας Κοντού.

Ο τάφος κατασκευάστηκε το 1900 στην Αθήνα από τους αδελφούς Κοτζαμάνη και ενώ αρχικά φιλοξενήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, το 1922 μεταφέρθηκε στο παλαιό νεκροταφείο Νέας Ιωνίας Βόλου όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Στην πλάτη της κάθε καρέκλας υπάρχει χαραγμένο το όνομα του μέλους της οικογένειας, που είναι θαμμένο από κάτω (Κωνσταντίνος, Ελένη και Κατίνα), ενώ πάνω στο τραπέζι υπάρξουν διάφορα αντικείμενα: ανοιχτά και κλειστά βιβλία, ένας ανάγλυφος χάρτης της Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα της Ελβετίας και μία άρπα. Στην κεντρική κολόνα κάτω από το τραπέζι έχει σκαλιστεί ένα σαμιαμίδι, που όπως λέει ο μύθος, ευθύνεται για το θάνατο της οικογένειας.

Ποια ήταν η οικογένεια Κοντού και ο μύθος που την ακολουθεί

Βρισκόμαστε τα τέλη του 19^ου αιώνα, αρχές 20^ου. Ο Νικόλαος Κοντός είναι ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στην Κεντρική Ελλάδα, με την περιουσία του να απλώνεται από τη Ρωσία μέχρι την Ελβετία, την Αθήνα και το Βόλο. Οι ρίζες του πήγαιναν πίσω στην Ανακασιά της Μαγνησίας, όπου και εκεί η οικογένειά του ήταν άρχοντες.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Νικόλαος Κοντός ήταν πρόξενος της Ρωσίας στην Ελλάδα –αν και άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως ήταν πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Βιέννη. Οτι και να ισχύει ήταν ένας διπλωμάτης με αμύθητη περιουσία. Με τη σύζυγό του Περσεφόνη απέκτησαν πέντε παιδιά, την Ελένη, την Κατίνα, τη Θέλξη, την Αγγελική και το μοναδικό τους γιο, τον Κωνσταντίνο.

Η μοίρα όμως τους χτύπησε άσχημα. Μέσα σε δύο χρόνια πεθαίνουν τα τρία από τα πέντε. Ο μύθος που δημιουργήθηκε μετά το θάνατό τους, λέει πως ένα σαμιαμίδι έπεσε στο γάλα των παιδιών ένα πρωινό με αποτέλεσμα να δηλητηριαστούν και να πεθάνουν. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε ως ταφικό μνημείο η τραπεζαρία και κάτω απ’ αυτήν βρίσκεται και το σαμιαμίδι.

Η σκληρή πραγματικότητα και η αιτία θανάτου

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Η αιτία θανάτου των παιδιών, που δεν πέθαναν τελικά μαζί, ήταν η φυματίωση. Η αρρώστια εκείνη την περίοδο ήταν σε έξαρση σε όλη τη χώρα. Μέσα σε 2 χρόνια ο Νικόλαος Κοντός και η Περσεφόνη κηδεύουν τα τρία παιδιά τους, τον Κωνσταντίνο, την Ελένη και την Κατίνα.

Η αρχή έγινε το 1895, όταν έχασαν το μικρό, μονάκριβο και αγαπημένο τους γιο και αδελφό, Κωνσταντίνο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1896 πέθανε η 18χρονη Ελένη στη Γενεύη (που μάλλον είχε μεταφερθεί σε νοσοκομείο) και δεκατρείς μέρες αργότερα, χάθηκε και η δευτερότοκη κόρη τους, Κατίνα, που ήταν 16 ετών.

Μία πλούσια οικογένεια εκείνης της εποχής δυσκολεύεται να παραδεχθεί πως τα παιδιά της πέθαναν από φυματίωση. Είναι σαν να τη στιγματίζει… Σαν τη λέπρα, μία ασθένεια που πλήττει μόνο τους φτωχούς.

Ετσι, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα μύθο. Ανέθεσαν στους διάσημους αδελφούς Κοτζαμάνη, οι οποίοι ήταν διάσημοι γλύπτες εκείνης της εποχής, τη δημιουργία του μαρμάρινου ταφικού μνημείου σε μορφή τραπεζαρίας και μαζί το σαμιαμίδι, «αποτυπώνοντας» έτσι στο μύθο τους τις τελευταίες στιγμές των παιδιών τους.  

Από την Αθήνα στο Βόλο

Το 1903 ο πανίσχυρος πατέρας των άτυχων παιδιών, Νικόλας, μη αντέχοντας άλλο τον πόνο της απώλειας, απεβίωσε, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του με τις δύο κόρες τους, Αγγελική και Θέλξη. Η μητέρα, που πλέον είναι βυθισμένη στο πένθος της, αποφασίζει να ζήσει μόνιμα, μαζί με τα δύο παιδιά της στο Βόλο και για το λόγο αυτό, ζητά να μεταφερθεί και το ταφικό μνημείο, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, στο Νεκροταφείο Ταξιαρχών.

Την ίδια ώρα έκανε δωρεά μισού εκατομμυρίου δραχμών -τεράστιου ποσού για την εποχή εκείνη- στο νοσοκομείο του Βόλου για να αντιμετωπιστεί η αρρώστια που ξεκλήρισε την οικογένειά της. Μυστήριο, ωστόσο, πλανάται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο όλο αυτό το μαρμάρινο κατασκεύασμα μεταφέρθηκε τόσα χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στην Κεντρική Ελλάδα.

Σήμερα η μαρμάρινη τραπεζαρία είναι ένα από τα διασημότερα μνημεία του νεκροταφείου των Ταξιαρχών στο Βόλο και η ιστορία της οικογένειας συνεχίζει να συναρπάζει.

Το Παλαιό Νεκροταφείου της Νέας Ιωνίας Βόλου, ένα Ανοιχτό Μουσείο

Εκτός από την ταφική τραπεζαρία, στο Νεκροταφείο της Νέας Ιωνίας βρίσκονται δεκάδες οικογενειακοί τάφοι πλούσιων οικογενειών και γλυπτά διάσημων γλυπτών όπως του Γιαννούλη Χαλεπά, του Δημητριάδη, του Βρούτου και του Μπονάνου. Σταμάτησε να λειτουργεί το 2000 ενώ αναμένεται να μετατραπεί σε Ανοιχτό Μουσείο, όπως είθισται να λειτουργούν παρόμοιοι χώροι σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις.

Το κοιμητήριο  χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, και θα μετατραπεί σε πάρκο μνήμης, ιστορίας και περιπλάνησης μέσα στον σύγχρονο αστικό ιστό της πόλης του Βόλου. Ενας «Κήπος ιστορικής μνήμης», ένα μουσείο γλυπτών, που αξίζει να επισκεφθείτε αν βρεθείτε στην περιοχή.

Με πληροφορίες από lifo.gr

ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ: Αναγκαία για την ίδια την ύπαρξη μας

 Ο όρος «βιολογική ποικιλότητα» ή «βιοποικιλότητα» αγκαλιάζει όλη τη ζωή στη Γη. Αναφέρεται στην ποικιλία των μορφών της ζωής: τα φυτά, τα ζώα και τους μικροοργανισμούς, τα γονίδια που περιέχουν και τα οικοσυστήματα που σχηματίζουν. Η Σύμβαση για τη Βιοποικιλότητα είναι το διεθνές νομικό μέσο για τη «διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας, την αειφόρο χρήση των συνιστωσών της και τη δίκαιη και ισότιμη κατανομή των ωφελειών που προκύπτουν από τη χρήση των γενετικών πόρων» και έχει κυρωθεί από 196 κράτη. Οι φετινές εορταστικές εκδηλώσεις της Διεθνούς Ημέρας για τη Βιοποικιλότητα επικεντρώνονται στη βιοποικιλότητα ως θεμέλιο για την τροφή και την υγεία μας και ως βασικό καταλύτη για την αλλαγή των συστημάτων διατροφής και τη βελτίωση της ανθρώπινης υγείας. Σήμερα, έχουμε πρόσβαση σε μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων από τους γονείς ή τους παππούδες μας. Ωστόσο, η παγκόσμια διατροφή στο σύνολό της -ό,τι πραγματικά καταναλώνουν οι άνθρωποι- γίνεται όλο και περισσότερο ομογενοποιημένη. Τα τελευταία 100 χρόνια, πάνω από το 90% των καλλιεργούμενων ποικιλιών έχουν εξαφανιστεί από τους αγρούς. Οι μισές από τις φυλές πολλών κατοικίδιων ζώων έχουν χαθεί και όλα τα 17 κύρια αλιευτικά πεδία του κόσμου αλιεύονται στα όρια ή πάνω από τα όρια βιωσιμότητάς τους. Τα τοπικά συστήματα παραγωγής τροφίμων απειλούνται, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών και τοπικών γνώσεων. Με αυτή τη μείωση, η αγροτική βιοποικιλότητα εξαφανίζεται, όπως και οι βασικές γνώσεις της παραδοσιακής ιατρικής και των τοπικών τροφίμων. Η απώλεια της ποικιλίας στη διατροφή συνδέεται άμεσα με ασθένειες ή παράγοντες κινδύνου για την υγεία, όπως ο διαβήτης, η παχυσαρκία και ο υποσιτισμός, και έχει άμεσο αντίκτυπο στη διαθεσιμότητα παραδοσιακών φαρμάκων. Μία πρόσφατη έκθεση (report into the impact of humans on nature) δείχνει ότι ένα εκατομμύριο είδη ζώων και φυτών απειλούνται τώρα με εξαφάνιση σε όλο τον κόσμο. Η έκθεση αυτή περιλαμβάνει το έργο 400 εμπειρογνωμόνων από 50 χώρες, συντονισμένο από την Πλατφόρμα Διακυβερνητικής Επιστημονικής Πολιτικής για τη Βιοποικιλότητα και τις Υπηρεσίες Οικοσυστημάτων (IPBES). Η βιοποικιλότητα σε όλο τον κόσμο μειώνεται με ταχύτητα που δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία και οι ανάγκες μας για όλο και περισσότερα τρόφιμα και ενέργεια είναι οι κύριες αιτίες. Από τις μέλισσες που επικονιάζουν τις καλλιέργειές μας, στα δάση και τους υγροτόπους που συγκρατούν τα νερά των πλημμυρών, οι άνθρωποι υποβαθμίζουμε τα στοιχεία της βιοποικιλότητας που υποστηρίζουν τις κοινωνίες μας και ανατρέπουμε τις ισορροπίες που ρυθμίζουν τη ζωή στη Γη, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αυτές οι τάσεις μπορούν να σταματήσουν. Θα χρειαστεί, ωστόσο, ριζική αλλαγή σε κάθε πτυχή του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούμε με τη φύση, ώστε να προφυλάξουμε και να διατηρήσουμε την πολύτιμη φυσική μας κληρονομιά. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική αξία της βιοποικιλότητας είναι ανυπολόγιστη. Είναι αναγκαία για την ίδια την ύπαρξή μας. *Η Δρ. Έλενα Χατζηχαραλάμπους είναι Υπεύθυνη Βιοποικιλότητας του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων-Υγροτόπων (ΕΚΒΥ) greenagenda.gr Follow us

...Copyright (C) http://back-to-nature.gr . Read more at http://back-to-nature.gr/2019/05/%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+e-backtonature+%28E%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CF%86%CF%8D%CF%83%CE%B7%29 .

homo mechanicus

Evangello Anagnos

6 Απριλίου στις 6:27 μ.μ. ·

Εχω πάθει πλάκα ρε παιδιά. Σκεφτείτε λίγο τον ρόλο που παίζει ο σκοτωμός στις "διασκεδάσεις" μας. Ο κινηματογράφος, τα κόμικς των παιδιών,οι εφημερίδες, είναι τόσο "συναρπαστικά' επειδή είναι γεμάτα με αναφορές καταστροφής, σαδισμό και βαρβαρότητα. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μια ανιαρή αλλά άνετη ζωή και τίποτα δεν τους συναρπάζει περισσότερο από το να παρακολουθούν ή να διαβάζουν για σκοτωμούς, είτε πρόκειται για έναν φόνο είτε για ένα μοιραίο ατύχημα σε έναν αυτοκινητιστικό αγώνα. Τι είναι αυτό ρε πούστη μου...Περιμένουμε ένα κουμπί που, που αν το πατήσεις θα φέρει ευτυχία, αγάπη, ικανοποίηση. (Πολλοί πηγαίνουν σε ψυχαναλυτή έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τους διδάξει πώς να βρουν αυτό το κουμπί και καλά...) Αυτό δείχνει πόσο βαθιά έχουμε προχωρήσει ήδη στην “κοιλάδα της σκιάς του θανάτου”...Πάρτε "ντεθ μέταλ" μάγκες μου...Εχουμε γίνει πλέον φιλαράκια μου, homo mechanicus!!