Ξύπνα επιτέλους ρε!!!

Posted: 01 Jan 2020 09:32 PM PST

Κώστας Γκιώνης

Μια νέα χρονιά ανοίγει τα φτερά της κι απογειώνεται, ώστε να κάνει το κύκλο των 365 ημερών, αυτή η χρονιά θα καθυστερήσει κατά μία μέρα λόγω δίσεκτου, όπως επίσης είναι η αρχή μιας νέας δεκαετίας της δεύτερης μνημονιακής για μας τους Έλληνες, πού έχουμε βαρεθεί να τα σκίζουμε σαν τα καλσόν, αλλά πού θα τα έχουμε αν όλα πάνε καλά έως το 2060, εκτός αν έχουν προλάβει και μας τα αντικαταστήσουν οι γείτονές μας με το καλό παλιό κεφαλικό φόρο...

Άλλη μια χρονιά ο Αη Βασίλης δεν έφερε δώρα στους φτωχούς, μήτε ειρήνη σε τούτο κόσμο, ούτε βέβαια γιατρειά στους πάσχοντες, κανένας δεν τον είδε να πετάει στον ουρανό καβάλα σε ένα έλκηθρο πού το σέρνανε 4 ιπτάμενοι τάρανδοι κι αν κάποιοι το ισχυρίζονται είναι βέβαιο ότι η μακροχρόνια χρήση LSD μπορεί να δημιουργήσει τέτοιες και ακόμα πιο περίεργες οπτικές συνθέσεις!

Οι πλούσιοι θα αβγατίζουν διαολεμένα την περιουσία τους όπως ο Έλον Μάσκ της Τέσλα παίρνοντας αμοιβή το χρόνο πού μας πέρασε για τις υπηρεσίες του, 2,3 δις $ η ο Τζέφ Μπέζος πού κερδίζει μέσω της εταιρείας του της Άμαζον 230000 (χιλ) $ το λεπτό, με την περιουσία του να ξεπερνάει τα 130 δις $ και αυτοί βέβαια είναι οι ορατοί πλούσιοι, γιατί υπάρχουν και οι αόρατες ιερές οικογένειες πού τα χρήματα αυτά πού αναφέραμε τους φέρνουν γέλια...

Την ίδια ώρα σε όλες σχεδόν τις χώρες και στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσόμενες, αλλά και στις άλλες... της Αφρικής, της Νοτιανατολικής Ασίας, αλλά και της Νότιας Αμερικής, οι φτωχοδιάβολοι μετράνε τα σπυριά του ρυζιού για να μπορέσουν να βγάλουν μέρες παραπάνω, ψάχνουν στα σκουπίδια, ξεποδαριάζονται σε μεγάλες αποστάσεις για να βρουν λίγο πόσιμο νερό, μαζεύουν τσίγκινα κουτάκια, κουλουριάζονται κάτω από γέφυρες μήπως και την βγάλουν κι αυτό το χειμώνα.

Υπάρχουν και οι ουδέτεροι, η χειρότερη φάρα για μένα, αυτοί πού την κουτσοβγάζουνε, στολισμένοι με χιλιάδες λαμπάκια αδιαφορίας, αυτοί πού βλέπουν από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και θα δίνανε ακόμα και τα δυο νεφρά της μάνας τους, αρκεί να μπορούσαν να μπαίνανε στο ιλουστρασιόν περιτύλιγμα των ξιπασμένων ειδώλων τους.

Είναι χειρότεροι γιατί είναι ηλίθιοι, πιστεύουν ότι μπορούν να κατακτήσουν τα πάντα ζώντας σαν ψόφιοι κοριοί, μη διεκδικώντας τίποτα και κάνοντας τα χατίρια των μεγάλων, μήπως και τους αφήσουν να γλείψουν λίγο από την αστραφτερή σκόνη πού είναι τυλιγμένοι για να μην διακρίνεται ο σωρός των κοπράνων πού είναι καμωμένοι, αλλά τελικά αυτό πού τελικά τους αφήνουν να γευτούν είναι το εσωτερικό...

Κι όταν τα ταρατατζούμ κοπάσουν, οι γιορτινές γιρλάντες ξαναμπούν στο πατάρι του χρόνου, τα πολλά περίσσεια εδέσματα πάρουν τον δρόμο του αποχετευτικού συστήματος, τα βεγγαλικά σβήσουν στον ουρανό και η λάμψη του τίποτα πάρει τη θέση πού της αξίζει στα σκοτάδια σου, τότε τι θα μείνει να σε παρηγορήσει μίζερο ανθρωπάκι, τι θα μπορέσει να φωτίσει την αόρατη ζωή σου, τίποτα, θα περιμένεις να μασκαρευτείς τις απόκριες, κρύβοντας πάλι την σκατένια σου ύπαρξη υποδυόμενος κάποιον άλλο, ξέρεις γιατί;;; γιατί ούτε ο ίδιος δεν σε αντέχεις!

Ξύπνα επιτέλους ρε!!!

O πιο περίεργος τάφος της Ελλάδας, σε μορφή… τραπεζαρίας και ο μύθος που κρύβεται πίσω απ΄αυτόν! (ΦΩΤΟ)

23 Αυγούστου 2019 Θένια Μυλωθρίδου

Το γνωστότερο μνημείο του Παλαιού Νεκροταφείου της Νέας Ιωνίας Βόλου, θυμίζει την οικογενειακή τραγωδία της οικογένειας Κοντού

Εδώ και 97 χρόνια στο Παλαιό Νεκροταφείο της Νέας Ιωνίας στην περιοχή του Βόλου ή διαφορετικά, Νεκροταφείο Ταξιαρχών, βρίσκεται ένας οικογενειακός τάφος, που όμοιό του δεν έχετε ξαναδεί…

Πρόκειται για μία μαρμάρινη ταφική τραπεζαρία, που αποτελείται από τραπέζι και τρεις καρέκλες, διακοσμημένα περίτεχνα από επιδέξιους γλύπτες… Σ’ αυτόν φιλοξενούνται τα νεαρά μέλη της οικογένειας Κοντού.

Ο τάφος κατασκευάστηκε το 1900 στην Αθήνα από τους αδελφούς Κοτζαμάνη και ενώ αρχικά φιλοξενήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, το 1922 μεταφέρθηκε στο παλαιό νεκροταφείο Νέας Ιωνίας Βόλου όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Στην πλάτη της κάθε καρέκλας υπάρχει χαραγμένο το όνομα του μέλους της οικογένειας, που είναι θαμμένο από κάτω (Κωνσταντίνος, Ελένη και Κατίνα), ενώ πάνω στο τραπέζι υπάρξουν διάφορα αντικείμενα: ανοιχτά και κλειστά βιβλία, ένας ανάγλυφος χάρτης της Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα της Ελβετίας και μία άρπα. Στην κεντρική κολόνα κάτω από το τραπέζι έχει σκαλιστεί ένα σαμιαμίδι, που όπως λέει ο μύθος, ευθύνεται για το θάνατο της οικογένειας.

Ποια ήταν η οικογένεια Κοντού και ο μύθος που την ακολουθεί

Βρισκόμαστε τα τέλη του 19^ου αιώνα, αρχές 20^ου. Ο Νικόλαος Κοντός είναι ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στην Κεντρική Ελλάδα, με την περιουσία του να απλώνεται από τη Ρωσία μέχρι την Ελβετία, την Αθήνα και το Βόλο. Οι ρίζες του πήγαιναν πίσω στην Ανακασιά της Μαγνησίας, όπου και εκεί η οικογένειά του ήταν άρχοντες.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Νικόλαος Κοντός ήταν πρόξενος της Ρωσίας στην Ελλάδα –αν και άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως ήταν πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Βιέννη. Οτι και να ισχύει ήταν ένας διπλωμάτης με αμύθητη περιουσία. Με τη σύζυγό του Περσεφόνη απέκτησαν πέντε παιδιά, την Ελένη, την Κατίνα, τη Θέλξη, την Αγγελική και το μοναδικό τους γιο, τον Κωνσταντίνο.

Η μοίρα όμως τους χτύπησε άσχημα. Μέσα σε δύο χρόνια πεθαίνουν τα τρία από τα πέντε. Ο μύθος που δημιουργήθηκε μετά το θάνατό τους, λέει πως ένα σαμιαμίδι έπεσε στο γάλα των παιδιών ένα πρωινό με αποτέλεσμα να δηλητηριαστούν και να πεθάνουν. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε ως ταφικό μνημείο η τραπεζαρία και κάτω απ’ αυτήν βρίσκεται και το σαμιαμίδι.

Η σκληρή πραγματικότητα και η αιτία θανάτου

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Η αιτία θανάτου των παιδιών, που δεν πέθαναν τελικά μαζί, ήταν η φυματίωση. Η αρρώστια εκείνη την περίοδο ήταν σε έξαρση σε όλη τη χώρα. Μέσα σε 2 χρόνια ο Νικόλαος Κοντός και η Περσεφόνη κηδεύουν τα τρία παιδιά τους, τον Κωνσταντίνο, την Ελένη και την Κατίνα.

Η αρχή έγινε το 1895, όταν έχασαν το μικρό, μονάκριβο και αγαπημένο τους γιο και αδελφό, Κωνσταντίνο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1896 πέθανε η 18χρονη Ελένη στη Γενεύη (που μάλλον είχε μεταφερθεί σε νοσοκομείο) και δεκατρείς μέρες αργότερα, χάθηκε και η δευτερότοκη κόρη τους, Κατίνα, που ήταν 16 ετών.

Μία πλούσια οικογένεια εκείνης της εποχής δυσκολεύεται να παραδεχθεί πως τα παιδιά της πέθαναν από φυματίωση. Είναι σαν να τη στιγματίζει… Σαν τη λέπρα, μία ασθένεια που πλήττει μόνο τους φτωχούς.

Ετσι, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα μύθο. Ανέθεσαν στους διάσημους αδελφούς Κοτζαμάνη, οι οποίοι ήταν διάσημοι γλύπτες εκείνης της εποχής, τη δημιουργία του μαρμάρινου ταφικού μνημείου σε μορφή τραπεζαρίας και μαζί το σαμιαμίδι, «αποτυπώνοντας» έτσι στο μύθο τους τις τελευταίες στιγμές των παιδιών τους.  

Από την Αθήνα στο Βόλο

Το 1903 ο πανίσχυρος πατέρας των άτυχων παιδιών, Νικόλας, μη αντέχοντας άλλο τον πόνο της απώλειας, απεβίωσε, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του με τις δύο κόρες τους, Αγγελική και Θέλξη. Η μητέρα, που πλέον είναι βυθισμένη στο πένθος της, αποφασίζει να ζήσει μόνιμα, μαζί με τα δύο παιδιά της στο Βόλο και για το λόγο αυτό, ζητά να μεταφερθεί και το ταφικό μνημείο, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, στο Νεκροταφείο Ταξιαρχών.

Την ίδια ώρα έκανε δωρεά μισού εκατομμυρίου δραχμών -τεράστιου ποσού για την εποχή εκείνη- στο νοσοκομείο του Βόλου για να αντιμετωπιστεί η αρρώστια που ξεκλήρισε την οικογένειά της. Μυστήριο, ωστόσο, πλανάται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο όλο αυτό το μαρμάρινο κατασκεύασμα μεταφέρθηκε τόσα χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στην Κεντρική Ελλάδα.

Σήμερα η μαρμάρινη τραπεζαρία είναι ένα από τα διασημότερα μνημεία του νεκροταφείου των Ταξιαρχών στο Βόλο και η ιστορία της οικογένειας συνεχίζει να συναρπάζει.

Το Παλαιό Νεκροταφείου της Νέας Ιωνίας Βόλου, ένα Ανοιχτό Μουσείο

Εκτός από την ταφική τραπεζαρία, στο Νεκροταφείο της Νέας Ιωνίας βρίσκονται δεκάδες οικογενειακοί τάφοι πλούσιων οικογενειών και γλυπτά διάσημων γλυπτών όπως του Γιαννούλη Χαλεπά, του Δημητριάδη, του Βρούτου και του Μπονάνου. Σταμάτησε να λειτουργεί το 2000 ενώ αναμένεται να μετατραπεί σε Ανοιχτό Μουσείο, όπως είθισται να λειτουργούν παρόμοιοι χώροι σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις.

Το κοιμητήριο  χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, και θα μετατραπεί σε πάρκο μνήμης, ιστορίας και περιπλάνησης μέσα στον σύγχρονο αστικό ιστό της πόλης του Βόλου. Ενας «Κήπος ιστορικής μνήμης», ένα μουσείο γλυπτών, που αξίζει να επισκεφθείτε αν βρεθείτε στην περιοχή.

Με πληροφορίες από lifo.gr

ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ: Αναγκαία για την ίδια την ύπαρξη μας

 Ο όρος «βιολογική ποικιλότητα» ή «βιοποικιλότητα» αγκαλιάζει όλη τη ζωή στη Γη. Αναφέρεται στην ποικιλία των μορφών της ζωής: τα φυτά, τα ζώα και τους μικροοργανισμούς, τα γονίδια που περιέχουν και τα οικοσυστήματα που σχηματίζουν. Η Σύμβαση για τη Βιοποικιλότητα είναι το διεθνές νομικό μέσο για τη «διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας, την αειφόρο χρήση των συνιστωσών της και τη δίκαιη και ισότιμη κατανομή των ωφελειών που προκύπτουν από τη χρήση των γενετικών πόρων» και έχει κυρωθεί από 196 κράτη. Οι φετινές εορταστικές εκδηλώσεις της Διεθνούς Ημέρας για τη Βιοποικιλότητα επικεντρώνονται στη βιοποικιλότητα ως θεμέλιο για την τροφή και την υγεία μας και ως βασικό καταλύτη για την αλλαγή των συστημάτων διατροφής και τη βελτίωση της ανθρώπινης υγείας. Σήμερα, έχουμε πρόσβαση σε μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων από τους γονείς ή τους παππούδες μας. Ωστόσο, η παγκόσμια διατροφή στο σύνολό της -ό,τι πραγματικά καταναλώνουν οι άνθρωποι- γίνεται όλο και περισσότερο ομογενοποιημένη. Τα τελευταία 100 χρόνια, πάνω από το 90% των καλλιεργούμενων ποικιλιών έχουν εξαφανιστεί από τους αγρούς. Οι μισές από τις φυλές πολλών κατοικίδιων ζώων έχουν χαθεί και όλα τα 17 κύρια αλιευτικά πεδία του κόσμου αλιεύονται στα όρια ή πάνω από τα όρια βιωσιμότητάς τους. Τα τοπικά συστήματα παραγωγής τροφίμων απειλούνται, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών και τοπικών γνώσεων. Με αυτή τη μείωση, η αγροτική βιοποικιλότητα εξαφανίζεται, όπως και οι βασικές γνώσεις της παραδοσιακής ιατρικής και των τοπικών τροφίμων. Η απώλεια της ποικιλίας στη διατροφή συνδέεται άμεσα με ασθένειες ή παράγοντες κινδύνου για την υγεία, όπως ο διαβήτης, η παχυσαρκία και ο υποσιτισμός, και έχει άμεσο αντίκτυπο στη διαθεσιμότητα παραδοσιακών φαρμάκων. Μία πρόσφατη έκθεση (report into the impact of humans on nature) δείχνει ότι ένα εκατομμύριο είδη ζώων και φυτών απειλούνται τώρα με εξαφάνιση σε όλο τον κόσμο. Η έκθεση αυτή περιλαμβάνει το έργο 400 εμπειρογνωμόνων από 50 χώρες, συντονισμένο από την Πλατφόρμα Διακυβερνητικής Επιστημονικής Πολιτικής για τη Βιοποικιλότητα και τις Υπηρεσίες Οικοσυστημάτων (IPBES). Η βιοποικιλότητα σε όλο τον κόσμο μειώνεται με ταχύτητα που δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία και οι ανάγκες μας για όλο και περισσότερα τρόφιμα και ενέργεια είναι οι κύριες αιτίες. Από τις μέλισσες που επικονιάζουν τις καλλιέργειές μας, στα δάση και τους υγροτόπους που συγκρατούν τα νερά των πλημμυρών, οι άνθρωποι υποβαθμίζουμε τα στοιχεία της βιοποικιλότητας που υποστηρίζουν τις κοινωνίες μας και ανατρέπουμε τις ισορροπίες που ρυθμίζουν τη ζωή στη Γη, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αυτές οι τάσεις μπορούν να σταματήσουν. Θα χρειαστεί, ωστόσο, ριζική αλλαγή σε κάθε πτυχή του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούμε με τη φύση, ώστε να προφυλάξουμε και να διατηρήσουμε την πολύτιμη φυσική μας κληρονομιά. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική αξία της βιοποικιλότητας είναι ανυπολόγιστη. Είναι αναγκαία για την ίδια την ύπαρξή μας. *Η Δρ. Έλενα Χατζηχαραλάμπους είναι Υπεύθυνη Βιοποικιλότητας του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων-Υγροτόπων (ΕΚΒΥ) greenagenda.gr Follow us

...Copyright (C) http://back-to-nature.gr . Read more at http://back-to-nature.gr/2019/05/%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+e-backtonature+%28E%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CF%86%CF%8D%CF%83%CE%B7%29 .

homo mechanicus

Evangello Anagnos

6 Απριλίου στις 6:27 μ.μ. ·

Εχω πάθει πλάκα ρε παιδιά. Σκεφτείτε λίγο τον ρόλο που παίζει ο σκοτωμός στις "διασκεδάσεις" μας. Ο κινηματογράφος, τα κόμικς των παιδιών,οι εφημερίδες, είναι τόσο "συναρπαστικά' επειδή είναι γεμάτα με αναφορές καταστροφής, σαδισμό και βαρβαρότητα. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μια ανιαρή αλλά άνετη ζωή και τίποτα δεν τους συναρπάζει περισσότερο από το να παρακολουθούν ή να διαβάζουν για σκοτωμούς, είτε πρόκειται για έναν φόνο είτε για ένα μοιραίο ατύχημα σε έναν αυτοκινητιστικό αγώνα. Τι είναι αυτό ρε πούστη μου...Περιμένουμε ένα κουμπί που, που αν το πατήσεις θα φέρει ευτυχία, αγάπη, ικανοποίηση. (Πολλοί πηγαίνουν σε ψυχαναλυτή έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τους διδάξει πώς να βρουν αυτό το κουμπί και καλά...) Αυτό δείχνει πόσο βαθιά έχουμε προχωρήσει ήδη στην “κοιλάδα της σκιάς του θανάτου”...Πάρτε "ντεθ μέταλ" μάγκες μου...Εχουμε γίνει πλέον φιλαράκια μου, homo mechanicus!!

Λιαντίνης: Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά

«Να χαίρεσαι τη ζωή σου τη σύντομη και την ανεπίστροφη. Αλλά μέσα στο ρυθμό και την τάξη. Φυσική και ελεύθερη, να κρατάς την εμορφιά των παθών, ένα κύπελλο στο χέρι σου από αγνό ασήμι. Αλλά με γνώση και με πειθαρχία. Εκείνο που θα σε κρίνει δεν είναι η ηθική σου πτώση, αλλά η βούληση για δύναμη που θα βρίσκει το δρόμο να σε ανεβάζει ξανά στην καθαρή σου αρχικότητα.»

 

«Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου, πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος».

 

«Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο. Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.»

 

«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.»

 

«Μια είναι η αιτία που κάνει το θάνατο την πικρότερη πίκρα μας. Είναι η γνώση πως το ασώματο ταξίδι μας δεν έχει πηγαιμό. Αλλά ούτε και γυρισμό. Με το θάνατο για στερνή φορά και πρώτη ο άνθρωπος περνά στην πατρίδα του πάντα και του πότε. Το τι θα σε καλωσορίσει εκεί που θα πας είναι ιδέα μηδενική, μπροστά στην άπειρη ιδέα του τι αποχαιρετάς εδώ που φεύγεις. Στο αναποδογύρισμα αυτού του διαλεκτικού σχήματος οι θρησκείες στηρίξανε την πανουργία της κυριαρχίας τους.»

 

«Το γεγονός του θανάτου είναι για τον καθένα από μας το ατομικό όριο του απόλυτου. Είναι ο βαθμό μείον 273 όχι στην κλίμακα της θερμότητας, αλλά στην κλίμακα του ανθρωπολογικού Μηδέν. Από τη στιγμή που θα πεθάνω περιέρχομαι αστραπιαία στην ίδια κατάσταση, που βρίσκεται εκείνος που δεν εγεννήθηκε ποτές.»

 

«Νέκυια σημαίνει να ζήσεις ζωντανός σε όλη τη ζωή σου τη γνώση και τη λύπη του θανάτου σου εδώ στον απάνω κόσμο. Νέκυια σημαίνει να στοχαστείς και να ζήσεις τη ζωή σου όχι μισή αλλά ολόκληρη. Με την απλή, δηλαδή και τη βέβαιη γνώση ότι ενώ υπάρχεις ταυτόχρονα δεν υπάρχεις. Ότι ενώ ζεις αυτό που είσαι, δηλαδή ζωντανός του σήμερα, ταυτόχρονα ζείς κι αυτό που δεν είσαι δηλαδή το νεκρός του αύριο. Η ζωή σου στην ουσία της είναι η δυνατότητα και η δικαιοδοσία της φαντασίας σου. Όχι άλλο.»

 

Δ. Λιαντίνης, Γκέμμα

Ο πρώτος έρωτας δεν ξεχνιέται ποτέ...!

Αυτή η ρομαντική ιστορία δεν είναι δική μου αλλά της μητέρας μου που έχει πεθάνει, θα την διηγηθώ όμως μέσα από τα δικά μου μάτια, τα δικά μου συναισθήματα..

Εκεί πάνω στον Παράδεισο, δεν τα πηγαίνουν καλά με την τεχνολογία και το facebook, και ο θεός δεν έφτιαξε μια ιστοσελίδα “GODSECRETS” για να μπαίνουν όσοι έχουν μεταβεί »εις τόπον χλωερό και δασώδη» και να γράφουν τις ιστορίες τους που θα είχαν άλλωστε πολύ ενδιαφέρον.

Η ιστορία διαδραματίζεται γύρω στο 1950, όταν η μάνα μου –η μικρή τότε Χρυσούλα– 16 χρονών  γνωρίζει τον πρώτο της έρωτα τον Κλεώ, ο οποίος ήταν 3 χρόνια μεγαλύτερος, σε μια αλάνα του χωριού.

Εκεί γίνονταν τα πανηγύρια τον δεκαπενταύγουστο, ήταν ένα είδος νυφοπάζαρου. Εκεί ένιωσαν το πρώτο φτερούγισμα στην καρδιά και έδωσαν το πρώτο και τελευταίο φιλί κάτω από έναν πλάτανο.

Δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ παρά μόνο μετά από 60 χρόνια.

Δύο χρόνια μετά από αυτόν τον πλατωνικό έρωτα η μάνα μου γνώρισε τον πατέρα μου τον Δημητράκη, ο οποίος έμπαινε στο σπίτι της Χρυσούλας σαν δευτεροξάδερφος, ώσπου και την αγάπησε.

Όπως καταλαβαίνετε εγώ και ο αδερφός μου ήμαστε τρίτα ξαδέρφια και αδέλφια συγχρόνως. Εξού και η αποβλακωμάρα που μας δέρνει μετά την μικρή αιμομιξία.

Η γιαγιά μου δεν ήθελε να παντρευτούν επειδή ήταν ξαδέλφια, έτσι ο πατέρας μου Δημητράκης έκλεψε την ωραία Χρυσούλα και την στεφανώθηκε.

Καρποί της αγάπης τους ήμασταν εγώ και ο αδερφός μου. Ζήσαμε φτωχικά αλλά ευτυχισμένα. Εδώ θα τρέξω λίγο την ιστορία για λόγους συγγραφικής οικονομίας (είμαι και λίγο ψώνιο!).

Στο χωριό η ζωή ήταν δύσκολη, έτσι στα χρόνια της μετανάστευσης γύρω στο 1970 ήρθαμε στην Αθήνα. Εδώ οι γονείς μου δούλεψαν, εμείς πήγαμε σχολείο, μεγαλώσαμε, παντρευτήκαμε, χωρίσαμε (ο αδελφός μου), κάναμε παιδιά.

Ο πατέρας μου δεν έπαψε ποτέ να σκέπτεται το αγαπημένο του χωριό. Έτσι όταν βγήκαν στην σύνταξη γύρισαν πίσω στα πάτρια εδάφη.

Στα 71 του χρόνια ο Δημητράκης πεθαίνει από εγκεφαλικό.

Η γιαγιά Χρυσούλα μένει μόνη της στο χωριό περνώντας πολύ δύσκολα, πίνοντας καφέ που και που με τις γειτόνισσες, περιμένοντας τα Χριστούγεννα και το Πάσχα να έλθει στην Αθήνα με τα παιδιά και τα εγγόνια της.

Ένα βράδυ μαζί με μια φιλενάδα της γειτόνισσα αναπολώντας τα νιάτα τους η γιαγιά Χρυσούλα εκφράζει την επιθυμία να βρει την πρώτη της αγάπη τον Κλεώ.

Πράγματι πήραν το 11880 (κάνω και διαφήμιση) και  βρήκαν το σταθερό του τηλέφωνο.

Η μάνα μου με φόβο και πάθος σχηματίζει το νούμερο και ακούει την φωνή του, του εξηγεί ποια είναι, την θυμάται αμέσως και αρχίζει να της τραγουδά το αγαπημένο τους ρεφραίν.

Μιλούν για αρκετή ώρα, γεμίζουν συγκίνηση, ταξιδεύουν πολύ πίσω στο χρόνο, νοσταλγούν, λένε πως εξελίχθηκε η ζωή τους.

Ο Κλεώ μένει στη Θεσσαλονίκη, είναι παντρεμένος με την Φωφώ, έχει παιδιά και εγγόνια. Αυτό το τηλεφωνικό νταραβέρι γίνεται καθημερινά και τους γεμίζει χαρά.

Ενώ συμβαίνουν αυτά, μετά από σειρά εξετάσεων μαθαίνουμε ότι η μάνα μου είναι άρρωστη με κίρρωση του ήπατος. Γιατροί, εξετάσεις, θεραπείες, νοσοκομεία είναι καθημερινά στην ζωή μας. Εκείνη όμως δεν έχει σταματήσει να μιλά με τον Κλεώ, ο οποίος είναι και αυτός άρρωστος από την καρδιά του.

Η χαρά που παίρνουν από την καθημερινή τους κουβέντα στο τηλέφωνο είναι απερίγραπτη. Δίνει κουράγιο ο ένας στον άλλο, γελούν, τραγουδούν, καταλαβαίνουν ότι η ζωή είναι πάντα γλυκιά, ξαναθυμούνται εκείνο το πρώτο φιλί, γεμίζουν νοσταλγία.

Κάποια στιγμή η Φωφώ, η γυναίκα του Κλεώ αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει, έτσι ο Κλεώ εξιστορεί “το αμαρτωλό παρελθόν του” με το “τρίτο πρόσωπο” και της μιλάει για την καθημερινή τηλεφωνική τους επικοινωνία.

Η Φωφώ ώριμη, κουρασμένη από τις ατυχίες και τα βάσανα της ζωής, δέχεται με πολύ κατανόηση όλο αυτό.

Μάλιστα χαίρεται που ο άνθρωπος της έχει να σκεφτεί κάτι διαφορετικό πέρα από τα γεράματα και τις αρρώστιες. Έτσι με τις ευχές της γίνονται και οι τρείς τηλεφωνικοί φίλοι.

Σε ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όταν μπήκε η μάνα μου για χιλιοστή φορά συναντήθηκαν για πρώτη φορά και γνωρίστηκαν οι δύο γυναίκες. Η Φωφώ πήγε να της δώσει ευχές για περαστικά.

Εκείνη την ημέρα μίλησα και εγώ μαζί της και την ρώτησα: Μήπως είναι ανήθικο; Μήπως είναι ιεροσυλία στην μνήμη του πατέρα μου; Πρέπει να το φέρω βαρέως; Πρέπει να ντρέπομαι; Μου απάντησε όχι και έκλαψε.

Σκέφτηκα ότι μπορεί να είχε και εκείνη μια πρώτη ανεκπλήρωτη αγάπη.

Το καλοκαίρι αφού τους είχε καλέσει στο χωριό, η μάνα μου, ο Κλεώ και η Φωφώ (Μου θυμίζει την ταινία: η Μαρίνα-ο Κλέαρχος και ο κοντός) βρέθηκαν να περάσουν λίγες μέρες μαζί.

Έπιναν καφέ, μαγείρευαν, γελούσαν, πήγαιναν βόλτες με τα μπαστούνια τους, έλεγαν ιστορίες το βράδυ, περνάγανε όμορφα.

Εδώ φτάνουμε στο τέλος της ιστορίας.

Η υγεία της γιαγιάς Χρυσούλας χειροτερεύει. Ένα μήνα στο νοσοκομείο. Είναι Χριστούγεννα, την έχω φέρει κοντά μου στην Αθήνα όντας πολύ άρρωστη. Περνούν τρεις μήνες, η κατάσταση της χάλια αλλά όταν μπορεί με τα χίλια ζόρια τον παίρνει τηλέφωνο. Εκείνος δεν έχει όρεξη καθόλου.

Ίσα ίσα που μιλάει, δεν τραγουδά πια, μαραζώνει. Η μάνα μου δυνατή πάντα του δίνει κουράγιο ενώ και εκείνη αργοπεθαίνει.

Είναι αρχές του Απρίλη μέρα Παρασκευή ο Κλεώ πεθαίνει, το λέω στην μάνα μου αλλά εκείνη δεν το ακούει, έχει πέσει σε κώμα. Την Κυριακή χαράματα η Χρυσούλα φεύγει από τη ζωή και το χέρι της δίπλα στο χαρτάκι με το τηλέφωνο του Κλεώ.

Χάθηκαν με δύο μέρες διαφορά, χωρίς όμως να νοιώσει ο ένας για τον άλλο πόνο θανάτου.

Η Φωφώ είπε: Δεν τους ήθελε μαζί η ζωή, αλλά τους ήθελε ο θάνατος!

http://efisecrets.gr/o-prwtos-erwtas-den-ksexniete/